مروري بر روش‌ هاي چند مقياسي همزمان در تحليل مسائل ناپيوستگي در مقياس ريز

مدلسازي مسائل ترك و ناپيوستگي اهميت بسزايي در صنايع مختلف دارد و از ديرباز مورد توجه بوده است. مدلسازي رفتار ترك در مقياس‌هاي مختلف بويژه مقياس‌هاي اتمي مي‌تواند باعث شناخته شدن بهتر رفتار ريز ساختار ماده و پيش بيني رفتار آن در مقياس‌هاي بزرگتر گردد. از سوي ديگر مدلسازي مبتني بر مقياس‌هاي اتمي بدليل بيشتر بودن تعداد درجات آزادي نياز به صرف هزينه محاسباتي بسيار زيادي در مقايسه با ساير روش‌ها دارد. مجموعه روش‌هاي چندمقياسي همزمان براي حل اين مشكلات بوجود آمده‌اند و به عنوان تكنيك‌هاي قابل پذيرش براي مدلسازي ناپيوستگي در دهه‌هاي اخير مورد استقبال محققين قرار گرفته است. مطالعات نشان مي‌دهد روش‌هاي چندمقياسي همزمان توانسته‌اند كليه رفتارهاي ريز مقياس در مقابل تحريك‌هاي مكانيكي را شبيه‌سازي نمايند و ضمن دستيابي به تطابق مناسبي با مدل‌هاي آزمايشگاهي، ارتباط پيوسته با مقياس‌هاي بزرگتر را برقرار كنند. در مطالعه حاضر، روش‌هاي چندمقياسي همزمان همگن سازي و دامنه مجزا كه در طول چند دهه گذشته در مدلسازي مسائل ناپيوستگي مورد استفاده قرار گرفته‌اند بررسي شده اند. جهت ايجاد زمينه مناسب براي مقايسه روش‌هاي توسعه داده شده در طول چد دهه گذشته، مسئله گسترش ترك لبه بازطراحي و مدلسازي شده است و نتايج حاصل از شبيه‌سازي و دقت محاسباتي مهم‌ترين روش‌ها با يكديگر مقايسه شده اند.