كاربست گرانددتئوري در رئاليسم انتقادي

آيا رئاليسم انتقادي به‎عنوان يك پارادايم معرفت‎شناختي در فلسفه علم مي‏تواند در حوزه روش‎شناسي و به‎ويژه روش‏ها‏ي پژوهش به علوم اجتماعي كمك كند يا نه؟ اين متن معتقد است گراندد تئوري به‎عنوان يك روش پژوهش در حطيه تفسيري مي‏تواند ابزارهاي لازم را براي پژوهش در مورد عليت و زمينه در اختيار رئاليسم انتقادي قرار دهد. از ديد رئاليسم انتقادي جهان مكانيزم‎هاي دارد كه رويداد‏ها‏ و حوادث را خلق مي‏كند. براي شناخت اين مكانيزم‏ها‏ رئاليسم از استراتژي پس‎كاوي و مفاهيم انتزاعي و مدل‏ها‏ استفاده مي‏كند. اين پارادايم مي‏تواند طرح‎هاي تحقيقايي ارائه كند كه روش‎هاي تحقيق مختلفي را به‎كار مي‏گيرد. طرح پهنانگر روش كمّي را در قلمرو تجربي، وقوعي و طرح ژرفانگر روش كيفي را در قلمرو واقعي به‎كار مي‎برد. طرح تلفيقي از هر دو بهره مي‎گيرد. طرح ديگر اين است كه رئاليسم انتقادي از روش‎هاي خاص استفاده مي‏كند؛ براي مثال روش تاريخي و گرانددتئوري. رئاليسم انتقادي با ارائه مدل ساختار −مكانيزم−زمينه− رويداد با دامنه زماني كوتاه‎مدت از گرانددتئوري استفاده مي‎كند. ماتريس موقعيتي گرانددتئوري شامل شرايط علّي،شرايط زمينه‎اي و مداخله‎گر، استراتژي‎هاي تعاملي و پيامد است. اگر اين سه عنصر هنگام مطالعه كم و بيش حضور داشته باشند، گراندد تئوري مي‏تواند روش تحقيق رئاليسم انتقادي در مطالعات با دامنه‎ كوتاه‎مدت باشد.