معرفت‌شناسي و روش‌شناسي دانش عامّه

آنچه مقصود اصلي پژوهش حاضر را شكل داده است، همانا واكاوي حوزه‌اي معمّاگون از معرفت با عنوان دانش عامّه است. اين پژوهش، در حقيقتِ امر، دقّتِ‌نظر در حوزۀ معرفتي‌اي را هدف بنيادين خود قرار داده است كه سويۀ مقابل حوزۀ دانش علمي بايد به‌شمار آيد. ازآنجاكه اين تقابل بر معرفت‌شناسي و روش‌شناسي خاص هركدام از حوزه‌هاي اخيرالذّكر استوار است، پژوهش پيشِ رو دانش عامّه را از دو حيثِ معرفت‌شناختي و روش‌شناختي واگشايي نموده است. اين پژوهش نشان داده است كه حوزۀ معرفتيِ پيش‌گفته آنچنان با تداخل و درهم‌تنيدگي و ابهام در پيوند است كه هرگونه واگشاييِ آن از حيث معرفت‌شناختي اين امر را همواره بايد در كانون توجّه داشته باشد كه با تجسّمِ تعيّن‌ناپذيري، قطعيّت‌ناپذيري و تصميم‌ناپذيري مواجه است. پژوهش حاضر، افزون‌براين، نشان داده است كه آنچه محور واگشايي روش‌شناختي دانش عامّه بايد محسوب شود، مرجعيّتِ اين حوزۀ معرفتي در صورتي از هستيِ انساني است كه افراد را بر اشياء مقدّم مي‌دارد.