بررسي اثر اسيد هيوميك بر خصوصيات مورفولوژيكي و فيزيولوژيكي رزماري (Rosmarinus officinalis L.) تحت تنش شوري

رزماري كاربرد فراواني به عنوان گياه زينتي و دارويي دارد. شوري يكي از مهمترين موانع توليد گياهان در جهان است كه عملكرد گياه را به روش‌هاي مختلف تحت‌تأثير قرار مي‌دهد. بنابراين تحقيق و بررسي روش‌هايي كه منجر به كنترل و كاهش اثرات شوري در گياهان مي‌گردد، حائز اهميت است. آزمايش حاضر به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي با سه تكرار روي گياهان سه ماهه رزماري انجام گرفت. فاكتور اول تيمار اسيد هيوميك (صفر، ۲۵۰ و ۵۰۰ ميلي‌گرم بر ليتر) و فاكتور دوم تيمار كلريد سديم (صفر، ۲۵، ۵۰ و ۷۵ ميلي‌مولار) بود. بر اساس نتايج به‌دست آمده كمترين طول شاخه اصلي (24.41 سانتي‌متر) و فرعي (7.68 سانتي‌متر) به ترتيب در تيمار شوري 75 و 50 ميلي‌مولار بدون اسيد هيوميك به‌دست آمد. بيشترين وزن تر شاخه در تيمار اسيد هيوميك 500 ميلي‌گرم در ليتر + شوري 25 ميلي‌مولار بود كه با اسيد هيوميك 250 و 500 ميلي‌گرم در ليتر بدون تيمار شوري اختلاف معني‌داري نداشت. وزن خشك شاخه‌ها تحت تأثير اثر ساده تيمارها قرار داشت به‌طوري‌كه اسيد هيوميك 250 ميلي‌گرم در ليتر بر افزايش وزن خشك شاخه مؤثر بود و در شوري صفر بيشترين وزن خشك شاخه و در شوري 75 ميلي‌مولار كمترين وزن خشك شاخه مشاهده شد. بيشترين محتواي كلروفيل كل و ميزان پتاسيم در اسيد هيوميك 500 ميلي گرم در ليتر و كمترين آن مربوط به شوري 75 ميلي مولار بود. بيشترين پرولين، نشت يوني و درصد سديم، در شوري 75 ميلي مولار بدون تيمار اسيد هيوميك بود. با توجه به نتايج به‌دست آمده تيمار اسيد هيوميك 250 و 500 ميلي‌گرم در ليتر در مقايسه با تيمارهاي بدون اسيد هيوميك در تعديل اثر شوري مؤثر واقع شدند.