اثربخشي آموزش حمايت اجتماعي مبتني بر خانواده بر سازگاري اجتماعي و رفتارهاي خودمراقبتي بيماران قلبي با علائم افسردگي (پس از عمل جراحي قلب باز)

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش حمايت اجتماعي مبتني بر خانواده بر سازگاري اجتماعي و رفتارهاي خودمراقبتي بيماران قلبي با علائم افسردگي (پس از عمل جراحي قلب باز) انجام گرفت. روش: روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل بيماران تحت جراحي قلب باز با علائم افسردگي مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي تخصصي قلب (چمران، سينا و ميلاد) شهر اصفهان در شش ماهه دوم سال 1398 بود. در اين پژوهش تعداد 36 بيمار قلبي با علائم افسردگي با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه هاي آزمايش و گواه جايدهي شدند (17 بيمار در گروه آزمايش و 19 بيمار در گروه گواه). خانواده بيماران حاضر در گروه آزمايش مداخله آموزش حمايت اجتماعي مبتني بر خانواده را طي دو ماه در 8 جلسه 75 دقيقه‌اي دريافت نمودند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي (بك و همكاران، 1996)، پرسشنامه سازگاري اجتماعي (بل، 1962) و پرسشنامه رفتارهاي خودمراقبتي (گالينا و همكاران، 2015) بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل واريانس آميخته و آزمون تعقيبي بونفرني با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS23 مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه آموزش حمايت اجتماعي مبتني بر خانواده بر سازگاري اجتماعي و رفتارهاي خودمراقبتي بيماران قلبي با علائم افسردگي تأثير معنادار دارد (p 0/001). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه آموزش حمايت اجتماعي مبتني بر خانواده با بهره‌گيري از ايجاد حلقه‌هاي حمايت اجتماعي و تقويت و بازسازي گروه اجتماعي حمايت‌كننده مي‌تواند به عنوان يك مداخله موثر جهت بهبود سازگاري اجتماعي و رفتارهاي خودمراقبتي بيماران قلبي با علائم افسردگي مورد استفاده گيرد.