مدل ساختاري ادراك درد در بيماران مبتلا به درد مفاصل مقاوم به درمان بر اساس ويژگي‌هاي شخصيتي و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه: نقش تعديل‌كننده حمايت اجتماعي

مقدمه: سير باليني و جنبه‌هاي حسي يا هيجاني درد ادراك‌شده تحت تأثير عوامل رواني و اجتماعي قرار دارد. بنابراين؛ هدف پژوهش حاضر بررسي مدل ساختاري ادراك درد در بيماران مبتلا به درد مفاصل مقاوم به درمان بر اساس ويژگي­هاي شخصتي و طرحواره­هاي ناسازگار اوليه با نقش تعديل‌كننده حمايت اجتماعي، بود. روش: در اين پژوهش توصيفي- همبستگي تعداد 371 بيمار مبتلا به درد مزمن مفاصل به روش نمونه­گيري در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه شخصيتي نئو - فهرست پنج عاملي كاستا و مك كري (NEO-FFI)، مقياس طرحواره­هاي ناسازگار يانگ - فرم كوتاه (YSQ-SF)، مقياس حمايت اجتماعي شربورن و استووارت (MOS-SSS ) و فرم كوتاه پرسشنامه درد مك گيل (SF‑MPQ) پاسخ دادند. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها به روش تحليل مسير و با استفاده از نرم‌افزار SPSS ورژن 20 و Smart-PLS ورژن 3 انجام شد. يافته‌ها: نتايج حاكي از همبستگي معكوس و معني‌دار ويژگي­هاي شخصيتي برون­گرايي، گشودگي به تجربه، توافق‌پذيري، با وجدان‌بودن و همه مولفه­هاي حمايت اجتماعي و همبستگي مثبت و معنادار ويژگي شخصيتي نروزگرايي و طرحواره­هاي ناسازگار اوليه با ادراك درد در بيماران مبتلا به درد مزمن مفاصل مقاوم به درمان بود. همچنين، اثر تعديل‌كننده حمايت اجتماعي در تحليل مسير ارتباط بين متغيرهاي پنهان مدل معنادار بود. نتيجه‌گيري: پزشكان و متخصصان بهداشت روان مي‌توانند از اين نتايج براي اهداف درماني و پيشگيري از وضعيت هيجاني منفي بيماران مبتلا به درد مزمن در تصميمات باليني و غير باليني استفاده كنند.