رابطه ساختاري شرم از تصوير بدن و اشكال خودانتقادي/ اطمينان‌بخشي به خود در دانش‌آموزان دختر: نقش واسطه‌اي ابعاد ترس از شفقت

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه ساختاري ميان اشكال مختلف خودانتقادي و شرم از تصوير بدني دانش‌آموزان دختر با واسطه جنبه‌هاي مختلف ترس از شفقت بوده است. روش: اين پژوهش از نوع توصيفي - همبستگي و جامعه آماري آن شامل تمامي نوجوانان دختري است كه در نيمسال‌ تحصيلي دوم 1400 -1399 در مقطع متوسطه دوم دبيرستان‌هاي شهر كازرون به تحصيل اشتغال داشتند. گردآوري داده‌ها، بنا به محدوديت‌هاي ناشي از همه‌گيري كرونا، به صورت آنلاين و با استفاده از لينكي انجام گرفت كه به گروه‌هاي مجازي كلاس‌ها ارسال شده بود. نمونه پژوهشي نيز شامل تمامي 581 دانش‌آموزاني است كه به صورت داوطلبانه و با پاسخگويي به لينك پرسشنامه‌ها در اين مطالعه شركت نموده‌اند.  اين لينك از مجموعه گويه‌هاي مربوط به سه ابزار مقياس شرم‌ از تصوير بدن (BISS)، پرسشنامه ترس از شفقت (FCS) و پرسشنامه اشكال انتقادگري/خود-تازي و اطمينان‌بخشي به خود (FCSSS) تشكيل شده است. جهت آزمون مدل نيز از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري در نرم‌افزار ايموس-22 استفاده شده است. يافته‌ها: نتايج تحليل ضمن تاييد اثرمستقيم اشكال خودانتقادي بر ترس از شفقت و شرم از تصوير بدني، نقش واسطه‌گري دو جنبه ترس از شفقت، يعني ترس از شفقت به خود و ترس از شفقت ديگران را در رابطه ميان خودانتقادي و شرم از تصوير بدن مورد تاييد قرار داده است. نتيجه‌گيري: يافته‌ها نويدبخش اين موضوع است كه مي‌توان جهت پيشگيري از تجربه شرم از تصوير بدني در نوجوانان دختر بر كاهش خودانتقادي و و به تبع آن كاهش ترس از شفقت تكيه نمود.