اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پريشاني هيجاني و تعهد به درمان در بيماران ديابتي مبتلا به افسردگي

مقدمه: هدف اين مطالعه بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پريشاني هيجاني و پايبندي به درمان در بيماران ديابتي مبتلا به افسردگي است. روش: مطالعه حاضر يك مطالعه نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه و مرحله پيگيري سه‌ ماهه بود. جامعه مورد مطالعه شامل افراد مبتلا به ديابت نوع 2 مبتلا به افسردگي مراجعه‌كننده به مراكز درماني شهر اصفهان در شش ماهه اول سال 1400 بود. در اين مطالعه 33 بيمار ديابتي افسرده با روش نمونه‌گيري داوطلبانه و هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارش شدند. گروه آزمايش به مدت 10 هفته تحت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (10 جلسه) قرار گرفتند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين مطالعه شامل پرسشنامه افسردگي (بك و همكاران، 1996) (DQ)، پرسشنامه پريشاني هيجاني (كسلر و همكاران، 2002) (EDQ) و پرسشنامه پايبندي به درمان (موريسكي، انگ، كراسول -وود و وارد، 2008) (TCQ) بود. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس آميخته و آزمون تعقيبي بونفرني با بهره‌گيري از نرم‌افزار آماري SPSS23 مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر افسردگي، پريشاني هيجاني و پايبندي به درمان در بيماران ديابتي افسرده تأثير معناداري داشته است (0001 P) و توانسته افسردگي و پريشاني هيجاني را كاهش داده و پايبندي به درمان را در اين بيماران بهبود بخشد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي حاصل از پژوهش حاضر، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد با بهره‌گيري از شش فرايند اصلي پذيرش، گسلش، خود به‌عنوان زمينه، ارتباط با زمان حال، ارزش‌ها و عمل متعهدانه، مي‌تواند روشي موثر براي كاهش پريشاني هيجاني و بهبود پايبندي به درمان بيماران ديابتي مبتلا به افسردگي باشد.