ارتباط بين ويژگي ‌هاي شخصيتي و كيفيت زندگي بيماران نارسايي قلبي: نقش ميانجي رفتارهاي خود مراقبتي

مقدمه: كيفيت زندگي بيماران مبتلا به نارسايي قلبي تحت تأثير عوامل متعددي است. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه‌ي بين ويژگي‌هاي شخصيتي با كيفيت زندگي بيماران قلبي با ميانجي‌گري رفتارهاي خودمراقبتي انجام شد. روش: پژوهش از نوع مدل‌سازي معادلات ساختاري است. جامعه‌ي آماري 300 نفر از بيماران قلبي مراجعه‌كننده به بيمارستان جم و كلينيك تخصصي قلب و عروق بوستان بودند كه به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه‌هاي پنج عاملي نئو (كاستا و مك كري، 1989)، كيفيت زندگي (وير و شربورن، 1992) و رفتار خودمراقبتي بيماران مبتلا به نارسايي قلب (جارسما و همكاران، 2003) استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه الگوي پيشنهادي پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار است. علاوه بر اين نتايج حاكي از اين بود كه اثر مستقيم روان‌رنجوري، برون‌گرايي و توافق‌پذيري بر كيفيت زندگي معني‌دار است (0.01 P). هنگامي‌كه رفتارهاي خودمراقبتي به عنوان ميانجي در ارتباط بين ويژگي‌هاي شخصيتي و كيفيت زندگي وارد مي‌شود، اثر غيرمستقيم و معنادار روان رنجوري و وجداني‌بودن بر كيفيت زندگي به ترتيب برابر با 09/۰- و 0.049 است (0.01 P). بنابراين رفتارهاي خودمراقبتي رابطه‌ي بين ويژگي‌هاي شخصيتي روان‌رنجوري و وجداني‌بودن با كيفيت زندگي را ميانجي مي‌كنند. نتيجه‌گيري: اين نتايج تلويحات مهمي براي عملكرد باليني و تحقيقات در زمينه‌ي روانشناسي سلامت بيماران قلبي دارد و ضرورت توسعه‌ي رويكردها و مديريت بهتر اين بيماران را در رفتارهاي خودمراقبتي نشان مي‌دهد.