پيش ‎بيني كيفيت زندگي بيماران همودياليزي براساس ناگويي خلقي، حساسيت اضطرابي و سرسختي روان‌ شناختي

مقدمه: اين پژوهش با هدف پيش ‎بيني كيفيت زندگي بيماران همودياليزي براساس ناگويي خلقي، حساسيت اضطرابي و سرسختي روان‌شناختي انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري اين مطالعه شامل كليه بيماران تحت همودياليز شهر اصفهان در سال 1401 بود كه با روش نمونه‎گيري در دسترس 294 (180مرد، 114زن) نفر انتخاب شدند. ابزارهاي جمع‎آوري اطلاعات شامل پرسش‌نامه ناگويي‎خلقي (بگبي و پاركر، 1994)، پرسش‌نامه حساسيت اضطرابي (ريس و همكاران، 1986)، پرسش‌نامه سرسختي‎روان (كيامرثي و همكاران، 1998) و پرسش‌نامه كيفيت زندگي (سازمان بهداشت جهاني، 1996) بود. داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون به روش گام به گام با كمك نرم‌افزار SPSS-27 انجام گرفت. يافته‎‌ها: نتايج نشان داد كه ناگويي خلقي، حساسيت اضطرابي و سرسختي روان‎شناختي با 49/5 درصد واريانس قادر به پيش‎بيني كيفيت زندگي هستند. ناگويي خلقي (P 0.01, β=-0.420)، حساسيت اضطرابي ( P 0.01, β=-0/257) و سرسختي روان‎شناختي (P 0.01, β=0.255) توانايي پيش‎بيني كيفيت زندگي را داشتند. نتيجه‌گيري: ناگويي‎خلقي و حساسيت اضطرابي بر كيفيت زندگي بيماران همودياليزي تأثير منفي دارد كه نيازمند توجه و حساسيت بالا است از طرفي توسعه سرسختي روان‎شناختي مي‎تواند ارتقاي كيفيت زندگي بيماران را موجب شود.