تحليل خصوصيات پوشش گياهي منطقه حفاظت ‌شده البرز مركزي در محورهاي طبيعت ‌گردي

شناسايي و معرفي رستني ‌هاي يك منطقه به طور ويژه و محلي اهميت زيادي دارد كه از آن جمله مي‌توان امكان دسترسي به گونه‌هاي گياهي خاص در محل و زمان معين، تعيين پتانسيل و قابليت‌هاي رويشي منطقه، امكان افزايش تراكم گونه‌هاي منطقه، امكان دستيابي به گونه يا گونه‌هاي جديد گياهي و شناسايي عوامل مخرب رستني‌هاي منطقه را نام برد. مشهودترين طبقه‌بندي جهت توضيح و توصيف ساختار گياهان، مشخص نمودن شكل زيستي هر گونه گياهي در هر اجتماع گياهي متفاوت است. هدف از اين پژوهش، بررسي فلور، شكل زيستي، پراكنش جغرافيايي و برخي خصوصيات گياهان در جوامع گياهي به منظور تحليل وضعيت پوشش گياهي در منطقه حفاظت شده البرز مركزي در محدوده استان البرز است. در اين پژوهش تعداد 101 قطعه نمونه گياهي برداشت و در مجموع 152 گونه گياهي شناسايي شد. گونه‌هاي شناسايي شده متعلق به 103 جنس از 30 تيره هستند. تيره Asteraceae با دارا بودن 16 جنس و 21 گونه بزرگترين آرايه موجود را در محدوده مورد مطالعه در بر‌مي‌گيرد و پس از آن به ترتيب تيره‌هاي Poaceae و Fabaceae با دارا بودن 14 و 12 جنس و 18 و 17 گونه در مراتب بعدي قرار مي‌گيرند. جنس‌هاي Salvia با 8 گونه و Astragalus  با 7 گونه، بيشترين تنوع گونه‌ها در ميان جنس‌هاي شناسايي شده را به خود اختصاص دادند. فرم رويشي غالب در ميان گونه‌هاي شناسايي شده، فرم علفي بود و عناصر درختي و درختچه‌اي كمترين فرم شناسايي شده را دارا بودند. بر اساس سيستم رانكاير، گياهان همي‌كريپتوفيت با 51.3 درصد (79 گونه)، گياهان تروفيت با 29 درصد (44 گونه)، گياهان كريپتوفيت با 9.9 درصد، گياهان كامفيت با 6.6 درصد و گياهان فانروفيت با 2.6 درصد به ترتيب فراوان‌ترين شكل‌هاي زيستي در اين محدوده را به خود اختصاص دادند. همچنين بيش‌ترين فراواني گونه‌هاي گياهي بر اساس ناحيه رويشي مربوط به ناحيه ايران- توراني (81 گونه) و ايران - توراني/ هيركاني (33 گونه) است. به‌طوركلي از اين مطالعه مي‌توان نتيجه گرفت كه جامعه گياهي در اين محدوده ناهمگن است زيرا تمامي گونه‌‌هاي شناسايي شده در طبقه كد حضور I با درصد فراواني 0 تا 20 درصد قرارداشتند. همچنين با توجه به اينكه محدوده مورد مطالعه از غناي فلوري نسبتاً بالايي برخوردار است، مي‌توان از آن در ارزيابي وضعيت كنوني و پيش‌بيني وضعيت آينده منطقه بهره گرفت.