طبيعت در قاب ديوارنگاره‌هاي خيابان ولي‌عصر تهران برآمده از هويت محيط يا نگرشي صرفاً تزئيني؟ ارزيابي حضور و جايگاه طبيعت در ديوارنگاره‌ها در پيوند با هويت محيطي بستر آثار

اولين ردّ تغيير ساختارهاي زندگي ناشي از تحولات دنياي جديد در شهر، در جداافتادگي انسان از محيط طبيعي پيرامون او پديدار شد. مترتب بر آن، بخشي از جبران اين خلأ به‌ويژه در ارتقاء كيفيت‌ زندگي شهري و در راستاي ارتباط ميان اين دوگانۀ فوق، بر عهدۀ توانايي‌هاي هنر گمارده شد. در اين ميان، ديوارنگاري از جملۀ كارآمدترين هنرهاي شهري است كه بيش‌تر با مخاطب عمومي سروكار داشته و به‌عنوان يك اثر هنري در شهر در تلاقي شرايط بستر اثر، ذهنيت و برداشت هنرمند و ادراك مخاطب شكل مي‌يابد. از ميان تعداد نامتناهي موضوع متنوع نقش‌بسته بر ديوارهاي شهر، «طبيعت» به‌عنوان يك ركن منظرين با تأكيد و تكيۀ ويژۀ خود بر ذهنيت جامعۀ مخاطب و جاري‌شدن در انديشه و ناخودآگاه جمعي مخاطبان، يكي از نقش‌آفرينان اصلي موضوع ديوارنگاره‌ها به‌ شمار رفته كه جايگاه و ارتباط آن با ذهنيت و مطالبۀ شهروندان به‌درستي تبيين نشده است. بررسي‌ها حاكي از آن است كه پس از نضج‌يافتن رويكرد تزئيني در نگاه متوليان هنر ديوارنگاري، طبيعت و اركان آن در ديوارنگاره‌هاي شهري تهران به‌ويژه در خيابان ولي‌عصر بيش‌تر مبتني بر بهره‌مندي از اصول رويكرد تزئيني در نمايش آثار بوده و به ‌دور از پيوند با محيط بصري و الهام از هويت منظرين بستر، به‌عنوان محمل تجربۀ زيستۀ طبيعت‌گرا در ذهنيت شهروندان شكل‌ گرفته است.