روابط ساختاري بين حمايت اجتماعي ادراك شده و خودكارآمدي عمومي با بهزيستي روانشناختي: نقش ميانجي تاب آوري در پرستاران

مقدمه: بهزيستي روانشناختي پرستاران يكي از عوامل اصلي بهداشت رواني مي باشد و شناسايي عوامل موثر بر آن از اهميت بالايي برخوردار است. لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين روابط ساختاري بين حمايت اجتماعي ادراك شده و خودكارآمدي عمومي با بهزيستي روانشناختي با ميانجي تاب آوري در پرستاران انجام شد.  روش كار: اين پژوهش توصيفي- همبستگي است. جامعه آماري اين مطالعه، پرستاران مراكز آموزشي و درماني وابسته به دانشگاه علوم پزشكي گيلان در شهر رشت در سال 1402 بودند. 280 پرستار به روش در دسترس، شركت داشتند. داده ها با پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس چند بعدي حمايت اجتماعي ادراك شده (Multidimensional Scale of Perceived Social Support)، مقياس خودكارآمدي عمومي (General Self Efficacy Scale)، مقياس هاي بهزيستي روانشناختي ريف (Ryff ’s Scales Psychological Well-Being) و مقياس تاب آوري كانر- ديويدسون (Connor-Davidson Resilience Scale) پاسخ دادند. روايي ابزارها به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفا كرونباخ محاسبه شد. تحليل داده ها در نرم افزارهاي آماري اس پي اس اس نسخه 24 و آموس نسخه 24 انجام شد. يافته ها: الگوي پيشنهادي براساس شاخص هاي برازندگي از برازش مطلوب برخوردار است (RMSEA=0/078 و NFI=0/971,CFI=0/982, df/x^2^=2/596). علاوه براين،  حمايت اجتماعي ادراك شده (0.307=β)، خودكارآمدي عمومي (0.218=β) و تاب آوري (0.350=β) با بهزيستي روانشناختي همبستگي مستقيم مثبت و معنادار دارند. همچنين حمايت اجتماعي ادراك شده (0.340=β) و خودكارآمدي (0.553=β) همبستگي مستقيم مثبت و معنادار با تاب آوري دارند (0.05 P). همچنين نيز حمايت اجتماعي ادراك شده (0.350=β) و خودكارآمدي عمومي (0.411=β) با ميانجي گري تاب آوري با بهزيستي روانشناختي همبستگي مثبت و معنادار دارند (0.05 P).  نتيجه گيري: حمايت اجتماعي ادراك شده و خودكارآمدي عمومي به صورت مستقيم و به صورت غير مستقيم به واسطه تاب آوري سبب افزايش و بهبود بهزيستي روانشناختي مي شود. جهت ارتقاء بهزيستي روانشناختي پرستاران برگزاري كارگاه هاي آموزشي تحت عنوان خودكارآمدي عمومي، حمايت اجتماعي ادراك شده و تاب آوري پيشنهاد مي شود.