مقايسه اثربخشي درمان تصويرسازي ارتباطي و درمان روابط موضوعي بر احساس انسجام و خودتنظيمي در زنان داراي طلاق‌هاي مكرر شهر تهران

مقدمه: توجه به مسائل روانشناختي ‌ در زنان داراي طلاق مكرر حائز اهميت است. مطالعه حاضر باهدف مقايسه اثربخشي درمان تصويرسازي ارتباطي و درمان روابط موضوعي بر احساس انسجام و خودتنظيمي در زنان داراي طلاق‌هاي مكرر شهر تهران انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر به روش به نيمه تجربي با پيش‌آزمون - پس‌آزمون، پيگيري (۳۰ روزه) و گروه كنترل صورت گرفت. جامعه آماري مطالعه حاضر شامل زنان داراي طلاق‌هاي مكرر شهر تهران بودند كه به سبب پيامدهاي روانشناختي حاصل از طلاق‌هاي مكرر به مراكز مشاوره روانشناختي شهر تهران در سال ۱۴۰۰ مراجعه كرده بودند. از بين 187 تن مراجعه‌كننده، 36 تن به روش نمونه‌گيري هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. سپس به روش تصادفي ساده به روش قرعه‌كشي در گروه‌هاي مداخله اول و دوم و گروه كنترل جايگزين شدند (هر گروه 12 تن). ابزار پژوهش شامل: پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس احساس انسجام (Sense of Coherence Scale) و پرسشنامه خودتنظيمي (Self -Regulation Questionnaire) بودند. روايي محتوا و روايي صوري به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفا كرونباخ اندازه‌گيري شد. شركت‌كنندگان در گروه درمان تصويرسازي ارتباطي و در گروه درمان روابط موضوعي نيز طي ۱۰ جلسه ۹۰ دقيقه‌اي تحت درمان قرار گرفتند. گروه كنترل درمان را پس از اتمام پژوهش دريافت كردند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار اس‌پي‌اس‌اس نسخه ۲۰ تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر اندازه‌گيري نشان داد كه درمان تصويرسازي ارتباطي و درمان روابط موضوعي برافزايش احساس انسجام و خودتنظيمي در زنان داراي طلاق‌هاي مكرر اثربخش بوده است. (P 0/01) نتيجه‌گيري: درمان تصويرسازي و درمان روابط موضوعي برافزايش احساس انسجام و خودتنظيمي در زنان داراي طلاق‌هاي مكرر اثربخش بوده است. لذا به درمانگران، مشاوران ازدواج و مشاوران خانواده پيشنهاد مي‌شود كه با به‌كارگيري درمان تصويرسازي ارتباطي و درمان روابط موضوعي در زنان داراي طلاق مكرر، تعارضات آن‌ها را كاهش دهند.