مقايسه اثربخشي «درمان شناختي رفتاري» و «فراشناخت درماني» بر اميد بيماران مبتلا به اختلال وسواس اجبار

مقدمه: بيماران مبتلا به اختلال وسواس اجبار از مشكلات همراه با اختلال از اميد پايين برخوردار هستند. هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان شناختي رفتاري و فراشناخت درماني بر اميد بيماران مبتلا به اختلال وسواس اجبار بود. روش كار: روش پژوهش نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون پيگيري با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري پژوهش كليۀ بيماران مبتلا به اختلال وسواس اجبار مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره روانشناختي منطقه 5 شهر تهران در سال ۱۴۰۱ بود. از ميان آن ها 45 بيمار داراي نمره پايين اميد، انتخاب و به صورت تصادفي از نـوع قرعـه كشـي در 3 گروه درمان شناختي رفتاري و فراشناخت درماني و گروه كنترل به صورت تصادفي جايگزين شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه جمعيت شناختي و مقياس ‌وسواس اجبار يل براون (Yale Brown Obsessive Compulsive Scale) و مقياس اميد ميلر (Miller  Hope Scale) استفاده شد. بـراي روايـــي ابزارهـا بـه پژوهـش هاي پيشين اكتفا شد و پايايــي بــه روش همســاني درونـي بــا محاسـبه ضريـب آلفاكرونبـاخ  محاسـبه شـد. براي گروه درمان شناختي رفتاري طــي 10 جلســه 90 دقيقــه اي هــر هفتــه 2 جلســه و براي گروه فراشناخت درماني طــي 10 جلســه 90 دقيقــه اي هــر هفتــه 2 جلســه اجرا شد. گروه كنترل در زمان اجراي پژوهش هيچ‌گونه مداخله‌اي را دريافت نكردند. داده هـا در نرم افـزار اس پـي اس اس نسـخه 16 تحليـل شـد. يافته ها: درمان شناختي رفتاري و فراشناخت درماني بربهبود اميد بيماران مبتلا به اختلال وسواس اجبار  اثربخش بودند (0/01 P) و بين 2 روش درمان تفاوت معنادار مشاهده نشد.نتيجه گيري: درمان شناختي رفتاري و فراشناخت درماني سبب بهبود اميد بيماران مبتلا به اختلال وسواس اجبار گرديد. لذا دو روش درماني فوق،  توصيه مي‌شود.