مقايسه اثربخشي «درمان پذيرش و تعهد وجودنگر» با «درمان شفقت محور» برتمايز يافتگي خود و اميد به زندگي در زنان آسيب ديده از پيمان شكني همسر

مقدمه: پيمان‌شكني زناشويي يكي از آسيب‌زاترين مسئله‌هايي است كه زنان با آن روبه‌رو هستند و مي‌تواند منجر به نشانه‌هاي شناختي، عاطفي و رفتاري در آن ها مي گردد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان پذيرش و تعهد وجودنگر با درمان شفقت محور بر تمايزيافتگي خود و اميد به زندگي در زنان آسيب ديده از پيمان شكني همسر انجام شد.روش كار:  پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون پس آزمون، پيگيري و گروه كنترل صورت گرفت. جامعه آماري مطالعه حاضر زنان آسيب ‌ديده از پيمان‌شكني همسر مراجعه‌ كننده به مراكز مشاوره و غربالگري شهر اصفهان در بهار 1402 بودند كه از بين آن ها 51 تن به‌ روش تصادفي ساده به روش قرعه كشي در ‌گروه هاي مداخله اول و دوم و گروه كنترل قرار گرفتند (هر گروه 17تن). ابزار پژوهش شامل: پرسشنامه جمعيت شناختي، سياهه تمايزيافتگي خود  (Self of Differentiation Inventory) و پرسشنامه اميد به ‌زندگي (Life Expectancy Questionnaire) بودند. روايي محتوا به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفا كرونباخ اندازه گيري شد. شركت كنندگان گروه درمان پذيرش و تعهد وجودنگر و گروه درمان شفقت‌محور  طي 10جلسه 90 دقيقه اي تحت درمان قرار گرفتند. گروه كنترل درمان را پس از اتمام پژوهش دريافت كردند. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم افزار اس پي اس اس نسخه 22 انجام‌ شد. يافته ها:  نتايج تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي بنفروني نشان داد كه درمان ‌پذيرش و تعهد وجودنگر و درمان شفقت ‌محور بر افزايش تمايزيافتگي خود و اميد به ‌زندگي در زنان آسيب ديده از پيمان شكني همسر اثربخش بوده است (0/01 P). بين تاثير 2 شيوه درماني بر تمايز يافتگي خود و اميد به آينده تفاوت معناداري وجود نداشت (0/01 P).نتيجه گيري: درمان‌پذيرش و تعهد وجودنگر و درمان شفقت ‌محور بر افزايش تمايزيافتگي خود و اميد به ‌آينده در زنان آسيب ‌ديده از پيمان‌شكني همسر اثربخش بوده است. لذا به درمانگران، مشاوران ازدواج و خانواده پيشنهاد مي شود كه روش  هاي درماني  فوق جهت كاهش تعارضات زنان آسيب ديده از پيمان شكني همسر استفاده شود.