اثربخشي «درمان گروهي وجودي» بر اميد در بيماران مبتلا به پرفشاري خون

مقدمه: افزايش فشار خون در بزرگسالي با افول اميد در بيماران مبتلا به پرفشاري خون همراه است و به نظر مي رسد به كمك درمان گروهي وجودي مي توان اميد را در بيماران مبتلا به پرفشاري خون بهبود بخشيد. هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان گروهي وجودي بر  اميد در بيماران مبتلا به پرفشاري خون است. روش كار: روش مطالعه نيمه تجربي با طرح پيش آزمون پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش، شامل بيماران مبتلا به بيماري پرفشاري خون مراجعه كننده به بيمارستان آتيه تهران در فصل پاييز و زمستان سال 1401 بودند. از ميان آن ها 30 تن به روش نمونه گيري هدفمند غير تصادفي انتخاب و با گمارش تصادفي و به روش قرعه كشي در گروه مداخله و گروه كنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه جمعيت شناختي و مقياس اميد اِسنايدر (Snyder Hope Scale) بود. روايي محتواي ابزارها به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفا كرونباخ اندازه گيري شد. پس از اجراي 10 جلسه درمان گروهي وجودي براي گروه مداخله، داده ها در  نرم افزار اس پي اس اس نسخه 24 تحليل شد. يافته ها: درمان گروهي وجودي بر زير مقياس هاي تفكر گذرگاه و تفكر عاملي (0.001=P) اثرگذار بود و اثر افزاينده داشت. اثر زمان موجب افزايش زير مقياس هاي تفكر گذرگاه و تفكر عاملي (0.001=P) نسبت به مرحله پيش آزمون شد. اثر متقابل زمان*گروه ها نسبت به گروه كنترل (0.001=P) بر زير مقياس هاي تفكر گذرگاه و تفكر عاملي اثرگذار بود. نتيجه گيري: درمان گروهي وجودي در افزايش اميد در بيماران مبتلا به پرفشاري خون اثربخش بود. پيشنهاد مي‌شود كه جهت افزايش اميد در بيماران مبتلا به پرفشاري خون، دوره هاي درمان گروهي وجودي براي اين بيماران در كنار درمان هاي دارويي برگزار شود.