اثربخشي «درمان راه حل محور» بر اضطراب و اعتياد به تلفن همراه در دانش آموزان پسر

مقدمه: اجراي درمان هاي روانشناختي جهت كاهش اضطراب و اعتياد به تلفن همراه از اهميت بالايي برخوردار است. هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي “درمان راه حل محور” بر اضطراب و اعتياد به تلفن همراه در دانش آموزان پسر بود. روش كار: روش پژوهش نيمه تجربي با طرح پيش آزمون پس آزمون پيگيري 2 ماه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل همه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر بروجرد در سال تحصيلي 1401-1402 بود. از ميان آن ها 30 تن به روش نمونه گيري غير تصادفي در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي ساده با استفاده از قرعه كشي در 2 گروه مداخله (15 تن) و كنترل (15 تن) جايگزين شدند.  ابزار پژوهش شامل پرسشنامه جمعيت شناختي، پرسشنامه اعتياد به تلفن همراه (Mobile Phone Addiction Questionnaire) و مقياس بازبيني شده اضطراب آشكار كودكان (Revised Children’s Manifest Anxiety Scale) بود. روايي محتواي ابزارها به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفا كرونباخ اندازه گيري شد. پس از اجراي 8 جلسه درمان راه حل محور براي گروه مداخله، داده ها در  نرم افزار اس پي اس اس نسخه 22 تحليل شد. يافته ها: درمان راه حل محور در طول زمان بر كاهش اضطراب (P=0.01, F=99.86) و اعتياد به تلفن همراه (P=0.01, F=216.13) در دانش آموزان پسر موثر بوده است. نتيجه گيري: درمان راه حل محور” در كاهش اضطراب و اعتياد به تلفن همراه در دانش آموزان پسر موثر بود. پيشنهاد مي‌شود كه جهت كاهش اضطراب و و اعتياد به تلفن همراه، دوره هاي درمان راه حل محور” براي دانش آموزان پسر برگزار شود.