اثربخشي آموزش گروهي «مديريت كنترل خشم» بر خود كنترلي و كفايت اجتماعي در پرستاران بخش هاي كوويد 19 بيمارستان هاي آموزشي دانشگاه علوم پزشكي مشهد

مقدمه: خشونت و پيامدهاي منفي آن براي پرستاران و بيماران، به دليل شرايط تنش زاي شغلي در دوران شيوع بيماري كوويد -19 شدت بيشتري پيدا كرد.  هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش گروهي مديريت كنترل خشم بر خود كنترلي و كفايت اجتماعي در پرستاران بخش هاي بستري بيماران كوويد - 19 بيمارستان هاي آموزشي دانشگاه علوم پزشكي مشهد است.روش كار: روش پژوهش حاضر نيمه تجربي از نوع پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل و به صورت 3 مرحله اي (پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري 1 ماه بعد) بود. جامعه آماري پژوهش پرستاران مشغول به خدمت در بخش هاي بستري بيماران كوويد - 19 بيمارستان هاي آموزشي دانشگاه علوم پزشكي مشهد طي پاييز و زمستان سال ۱۴۰0 بودند. نمونه شامل 30 تن بود كه به روش نمونه گيري در دسترس  انتخاب شده و به صورت تصادفي ساده به روش اعداد تصادفي بين 2 گروه مداخله آموزش گروهي مديريت كنترل خشم (15 تن) و كنترل (15 تن) تقسيم شدند. داده ها با پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس خودكنترلي تانجني (Tangney Self Control Scale) و پرسشنامه كفايت اجتماعي (Social Competence Questionnaire) گردآوري و در مورد روايي و پايايي به مطالعات قبلي اكتفا شد.  ابتدا از كل اعضاي گروه  مداخله و كنترل پيش آزمون گرفته شد. سپس گروه مداخله 8 جلسه آموزش گروهي مديريت كنترل خشم دريافت كرد. پس از پايان مداخله، هر 2 گروه در پس آزمون شركت كردند. داده ها در نرم افزار اس پي اس اس نسخه 27 تحليل شد.  يافته ها: آموزش گروهي مديريت كنترل خشم در خودكنترلي موثر بوده و آن را به طرز معناداري افزايش مي دهد (0.001 P- value).  آموزش گروهي مديريت كنترل خشم بر كفايت اجتماعي تاثير داشته و آن را به طرز معناداري افزايش مي دهد (0.001 P value). نتيجه گيري: آموزش گروهي مديريت كنترل خشم ، موجب افزايش خودكنترلي و كفايت اجتماعي شد.  لذا پيشنهاد مي شود از اين مداخله درماني به عنوان يك برنامه آموزشي ضمن خدمت براي افزايش خودكنترلي و كفايت اجتماعي در حرفه پرستاري استفاده شود.