اثر بخشي «آموزش انسجام خود سالمندان» بر بهزيستي روانشناختي در سالمندان زن ساكن شهر تهران

مقدمه: از طريق حس انسجام مي‌توان توجيه كرد كه چرا فردي مي‌تواند حد بالايي از تنش را تحمل كند و سالم بماند. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين اثر بخشي آموزش انسجام خود سالمندان بر بهزيستي روانشناختي در سالمندان زن ساكن شهر تهران انجام شد. روش كار: پژوهش  حاضر، يك مطالعه مقدماتي (پايلوت) است. به دليل تعداد تعداد كم نمونه و نوين بودن آموزش انسجام خود سالمندان در راستاي پي بردن به نقاط قوت و ضعف احتمالي محتوا و زمان اختصاص يافته به هر يك از فنون و راهبردهاي ارتقاء انسجام، در 3 مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري 2 ماه با گروه كنترل اجرا گرديد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه سالمندان 60 تا 65 سال ساكن شهر تهران در سال 1402 بود كه از اين بين 20 تن به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي از نوع قرعه كشي در 2 گروه، 10 تن در گروه مداخله و 10 تن در گروه كنترل جاي داده شدند. ابزار گردآوري داده ها شامل پرسشنامه جمعيت شناختي و فرم كوتاه مقياس بهزيستي روانشناختي ريف (Short-Form Ryff Psychological Well-Being Scale) بود كه به منظور جمع آوري اطلاعات در 3 مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري روي آزمودني ها اجرا شد. براي روايي ابزارها به پژوهش هاي پيشين اكتفا شد و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفاكرونباخ محاسبه شد. داده ها در نرم افزار آماري اس پي اس اس نسخه 22 تحليل شد. يافته‌ها: آموزش انسجام خود سالمندان روي نمره كل بهزيستي روانشناختي و 2 زير مقياس آن (پذيرش خود و داشتن هدف در زندگي) در سالمندان زن تاثير داشت (0.05 P) و ماندگاري اثر درمان بعد از 2 ماه حفظ شده است (0.05 P). بعلاوه، آموزش انسجام خود سالمندان روي 4 زير مقياس بهزيستي روانشناختي (تسلط محيطي، رابطه مثبت با ديگران، رشد فردي و استقلال) در سالمندان زن اثربخش نبود. نتيجه‌گيري: آموزش انسجام خود سالمندان باعث بهبود بهزيستي روانشناختي در سالمندان گرديد. لذا، پيشنهاد مي شود روانشناسان باليني و درمانگران در مداخلات خود به ويژه در زمينه بهزيستي روانشناختي از آموزش فوق كمك بگيرند.