مقايسه اثر هشت هفته تمرين هوازي و تركيبي بر برخي شاخص‌هاي هموديناميكي در بيماران مرد ميانسال تحت عمل جراحي عروق كرونر

مقدمه: تمرينات ورزشي با تعديل فشارخون و ضربان قلب نقش حفاظتي در بيماران قلبي ميانسال دارد، هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثر هشت هفته تمرين هوازي و تركيبي بر برخي شاخص هاي هموديناميكي در بيماران مرد ميانسال تحت عمل جراحي عروق كرونر بود. روش بررسي: در اين مطالعه كارآزمايي باليني، در سال 1401 تعداد 30 مرد ميانسال عمل جراحي عروق كرونر به‌صورت تصادفي ساده به سه گروه هوازي (10نفر)، تركيبي (10نفر) و كنترل (10نفر) تقسيم شدند. آزمودني هاي دو گروه مداخله به مدت هشت هفته، هفته اي سه جلسه تمرينات منتخب هوازي و تركيبي (با شدت 55 تا 75 درصد حداكثر ضربان قلب بيشينه، به مدت 60 دقيقه) انجام دادند. قبل و بعد از مداخله اندازه‌گيري فشارخون، تعداد ضربان قلب و درصد اشباع اكسيژن خون انجام شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از روش هاي آماري تي وابسته، تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي با سطح معنا داري (05.0≤ P) انجام شد. نتايج: تمرينات هوازي موجب كاهش معنادار فشارخون سيستولي (036.0=P)، فشارخون دياستولي (040.0=P) و تعداد ضربان قلب (013.0=P) شد اما ميزان كاهش در گروه تركيبي معنادار نبود (05.0 P)، تفاوت اثر بين گروهي هم معنادار نبود (05.0 P). افزايش درصد اشباع اكسيژن خون در هر دو گروه هوازي (000.0=P) و تركيبي (007.0=P) و تفاوت اثر بين دو گروه معنادار بود (004.0=P). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد تمرينات هوازي و تركيبي به عنوان يك استراتژي مداخله‌اي مفيد در بهبود شاخص‌هاي هموديناميك موجب سازگاري بيشتر بيمار با شرايط پس از عمل جراحي قلب مي‌شود.