بررسي اثر تمرين مقاومتي - هوازي بر بيوماركرهاي جذبي و بازجذبي بافت استخواني در موش‌هاي نر كودك، بالغ و سالمند

مقدمه: تمرينات ورزشي احتمالاً به عنوان يك مداخله غيردارويي براي بهبود سلامت استخوان در كودكان و سالمندان موثر باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرين مقاومتي - هوازي بر بيوماركرهاي RUX2، CTX،RANKL  و ALP در موش‌هاي با سنين مختلف بود. روش بررسي: درمطالعه تجربي حاضر، 30 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار از انستيتوپاستور ايران تهيه و بر اساس رده سني در سه گروه؛ كودك (2هفته اي)، بالغ (6هفته اي) و سالمند (96هفته اي) قرارگرفتند. در هر رده سني موش‌ ها به صورت تصادفي در دو گروه تمرين (5(n= و كنترل )5(n= تقسيم شدند. 6 هفته تمرينات تركيبي شامل سه جلسه تمرين هوازي و سه جلسه تمرين مقاومتي در هفته بود. براي اندازه گيري بيان ژن ها از روش PCR استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها، آناليز واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي و نرم‌افزارversion 16  SPSS استفاده شد و سطح معني داري (0/05≥P) در نظر گرفته شد. نتايج: آناليز واريانس يك طرفه نشان داد كه تمرين مقاومتي - هوازي بر متغيرهايRUX2 ، RANKL و ALP موش‌هاي صحرايي در رده‌هاي سني مختلف اثر معني‌داري دارد (0/05 P)؛ اما اين معني‌داري در متغير CTX مشاهده نشد (0/05 P). از طرفي نتايج آزمون توكي RUX2 بين گروه‌هاي تمرين بالغ و تمرين سالمند (0/019=p) هم‌چنين بين گروه‌هاي كنترل سالمند و تمرين بالغ (0/002=p) تفاوت معني‌داري داشت. درخصوص متغير RANKL نشان داد كه تنها بين گروه تمرين بالغ و كنترل سالمند تفاوت معني‌دار وجود دارد (0/01= p). نتيجه‌گيري: تمرين مقاومتي - هوازي احتمالاً سبب افزايش بيوماركرهاي جذبي و بازجذبي از قبيل RUX2، RANKL و ALP موش‌هاي نر كودك، بالغ و سالمند مي‌شود.