اثر تمرين در آب و تمرين با تراباند بر طيف فركانس فعاليت الكتريكي عضلات اندام تحتاني در افراد داراي پاي پرونيت طي راه‌رفتن: يك مطالعه كارآزمايي باليني

مقدمه: مفصل مچ پا به دليل تحمل وزن يكي از آسيب‌پذيرترين مفاصل بدن مي باشد. پاي پرونيت يكي از شايع ترين عارضه هاي اندام تحتاني است. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسي تاثير تمرين در آب و تمرين با تراباند بر طيف فركانس فعاليت الكتريكي عضلات اندام تحتاني در افراد داراي پاي پرونيت طي راه‌رفتن بود. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع مطالعه كارآزمايي باليني بود كه به‌صورت نيمه تجربي و آزمايشگاهي اجرا شد. نمونه آماري پژوهش حاضر شامل 45 دانشجوي دانشگاه محقق اردبيلي كه داراي پاي پرونيت بودند، به‌صورت هدفمند انتخاب شدند و به‌طور مساوي و تصادفي به سه گروه تراباند، تمرين در آب و كنترل تقسيم شدند. پروتكل تمريني مورد استفاده براي گروه تمرين در آب بر اساس دستورالعمل تجويز ورزشي كالج آمريكايي طب ورزش (ACSM)، و براي گروه تمرين با تراباند به‌وسيله تراباند با رنگ نارنجي در 3 ست با تعداد تكرار 14 حركت انجام گرفت. در اين مطالعه براي اندازه گيري طيف فركانس فعاليت الكتريكي عضلات اندام تحتاني از دستگاه الكترومايوگرافي سطحي بدون سيم استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري تكراري و آزمون تعقيبي بونفروني در سطح معني داري 0/05 P≤استفاده شد. نتايج: يافته‌ها نشان داد كه اثر تعاملي زمان و گروه بر طيف فركانس ميانه الكترومايوگرافي عضله پهن داخلي در گروه تمرين با تراباند طي راه رفتن، كاهش معني‌داري داشت (0/02=P). ساير متغيرها از مرحله پيش آزمون تا پس آزمون به لحاظ آماري تفاوت معني داري را نشان نداد (0/05 P). نتيجه‌گيري: به نظر مي رسد يك جلسه تمرين در آب و تمرين با تراباند به لحاظ آماري تاثير چنداني بر طيف فركانس فعاليت الكتريكي عضلات اندام تحتاني ندارد.