اثر هشت هفته تمرين استقامتي بر برخي شاخص‌هاي اكسيداني و آنتي‌اكسيداني بافت بيضه موش‌هاي صحرايي ديابتي همراه با سندروم حاد ترك مورفين

مقدمه: ديابت به همراه مورفين با ايجاد استرس اكسيداتيو، آسيب‌هاي متابوليسمي متعددي در بيضه‌ها ايجاد مي‌كند. اين مطالعه با هدف كاهش عوارض اكسيداتيو ناشي از ديابت و مورفين بر كيفيت باروري مردان با كمك تمرين هوازي فزاينده با شدت متوسط صورت گرفت. روش بررسي: از 32 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار در اين مطالعه تجربي استفاده شد. موش‌ها به صورت تصادفي به 4 گروه 8 تايي تقسيم شدند: كنترل ديابت (D)، ديابت مورفيني (D.M)، ديابت+ تمرين استقامتي (D+ ET)، ديابت مورفيني+ تمرين استقامتي (D. M+ET). سپس القاء ديابت و مورفين انجام شد. گروه‌هاي تمرين 8 هفته پروتكل تمرين استقامتي را اجرا نمودند. در پايان مطالعه همه موش‌‌ها كشته شدند و بافت بيضه آن‌ها جدا شد. شاخص‌هاي اكسيداني و آنتي اكسيداني اين مطالعه اندازه‌گيري شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارSPSS نسخه 16 و با استفاده از از آزمون تحليل واريانس يك راهه در سطح معنا‌داري 05/0 بررسي شدند. نتايج: نتايج نشان داد غلظت شاخص اكسيداني MDA گروه ديابت، نسبت به ساير گروها افزايش معناداري داشت (0/001 =p). با اين‌حال تمرين استقامتي فزاينده باعث كاهش معنادار غلظت MDA (0/001 =p) و افزايش معنادار ميزان شاخص هاي آنتي اكسيداني TAC، GPX و  SOD(0/001 =p) ساير گروه‌ها در مقايسه با گروه ديابت شد. نتيجه‌گيري: تحقيق حاضر نشان داد كه تمرين استقامتي فزاينده با شدت متوسط باعث كاهش شاخص اكسيداني و افزايش شاخص‌هاي آنتي اكسيداني در بافت بيضه موش‌ها‌ي ديابتي همراه با سندروم ترك شد. و اين نشان دهنده كاهش عوارض ناباروري در موش‌ها مي‌باشد.