تاثير تمرينات تركيبي بر هموستاز گلوكز و سطوح پلاسمايي سيرتوئين 1 و FOXO1 در مردان سالمند چاق

مقدمه: پيري و چاقي علائم مشتركي از جمله تغيير در متابوليسم گلوكز و ليپيد دارند. فعال‌سازي سيرتوئين 1 و FOXO1   (Forkhead Box Protein O1) مي‌تواند بر اختلالات متابوليك مرتبط با افزايش سن و چاقي تأثير مثبت بگذارد. هدف از تحقيق حاضر بررسي 16 هفته تمرين تركيبي بر سطوح پلاسمايي سيرتوئين 1، FOXO1 و هموستاز گلوكز در سالمندان چاق است. روش بررسي: تعداد 40 نفر از مردان سالمند چاق با ميانگين سن 2/84 ± 61/90 انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه تجربي و كنترل تقسيم شدند. آزمودني‌ها هفته‌اي سه روز (هر جلسه 90 دقيقه) به مدت 16 هفته تمرين كردند. 48 ساعت قبل و بعد از تمرين مشخصات آنتروپومتريك و مقادير پلاسمايي سيرتوئين 1، FOXO1، قند خون ناشتا، انسولين، HOMA-IR (Homeostatic Model Assessment for Insulin Resistance) و HOMA-B (Homeostasis Model Assessment of β-Cell) از نمونه‌ها اخذ و به روش الايزا اندازه گيري شد. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار 16version  SPSS و آزمون آماري تي مستقل و وابسته در سطح معني‌داري 0/05˂ P انجام شد. نتايج: مقادير قند خون ناشتا (0/04=P)، انسولين (0/008=P) در گروه تجربي نسبت به گروه كنترل كاهش معني‌داري يافت در حالي‌كه سطوح سرمي سيرتوئين1 (0/0001 =P) و FOXO1 (0/0001 =P) افزايش معني‌داري داشت. نتايج t همبسته در گروه تجربي نيز كاهش معني‌دار در انسولين، HOMA-IR  و HOMA-B (0/001 =P) و افزايش معني‌دار در سطوح سرمي سيرتوئين1 و FOXO1   (0/0001 =p) را نشان داد (0/05 ˂p). نتيجه‌گيري: براساس نتايج اين مطالعه به نظر مي‌رسد كه 16 هفته تمرين تركيبي اثر مطلوبي بر بهبود هموستاز گلوكز، افزايش سطوح سيرتوئين 1 و FOXO1 مردان چاق سالمند دارد