بررسي مقايسه‌اي شدت پريودنتيت در بيماران با و بدون اختلالات خواب

مقدمه: اختلالات خواب مي‌تواند روي ارگان‌هاي مختلفي اثر گذارد و احتمال ابتلا به بيماري‌هاي قلبي عروقي، ديابت، افسردگي و اختلالات ايمني را بالا برده و نيز سبب كاهش دانسيته استخواني گردد. پريودنتيت شامل التهاب بافت‌هاي پريودنتال است كه پاسخ كاهش يا افزايش يافته ميزبان به فاكتورهاي مستعدكننده التهاب (مي‌تواند در حضور بيماري سيستميك زمينه‌اي باشد) باعث اين بيماري مي‌شود. دراين مطالعه سعي بر اين است كه رابطه بين اختلالات خواب و بيماري‌هاي پريودنتال بررسي شود. روش بررسي: در اين مطالعه مقطعي-تحليلي‌، ۶۰ نفر نمونه سالم بدون بيماري‌هاي سيستميك، مراجعه كننده به بخش پريو دانشكده دندانپزشكي اصفهان در سال تحصيلي ۹۸-۱۳۹۷ به دو گروه داراي اختلال خواب و فاقد اختلال خواب تقسيم شدند (با استفاده از پرسش‌نامه PSQI) و از لحاظ شدت پريودنتيت مزمن ارزيابي شدند. در اين مطالعه شاخص پلاك silness and loe، شاخص لثه‌ايLoe and Sillness و شاخص جرم بررسي شدند. هم‌چنين فاكتور‌هاي دموگرافيك، رفتارهاي بهداشتي فرد و ارتباط بين شدت پريودنتيت و اختلال خواب مورد بررسي قرار گرفت. داده‌هاي به‌دست آمده، با آزمون  tمستقل، پيرسون، من‌ويتني و رگرسيون چندگانه با استفاده از نرم‌افزار SPSS version 16 تجزيه و تحليل و α=0.05 به عنوان سطح معناداري در نظر گرفته شد. نتايج: شدت پريودنتيت با سن،BMI (Body Mass Index) ، شاخص جرم، دفعات استفاده از مسواك و نخ دندان و نمره حاصل از پرسشنامه PSQI رابطه معني‌داري داشت (0/5 P). با كنترل سن، جنس و شاخص جرم و پلاك، در افراد با پريودنتيت متوسط (0/001 P) و شديد (0/006=P) ارتباط معني‌داري بين اختلال خواب و شدت بيماري پريودنتال وجود داشت، اما در مورد پريودنتيت ملايم ارتباط نزديك به سطح معني‌دار بود (0/087P=). نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد اختلالات خواب با شدت پريودنتيت ارتباط دارد، بنابراين ممكن است بهداشت خواب در كنترل بيماري پريودنتال كمك كننده باشد. با اين حال مطالعات بيشتري در اين خصوص توصيه مي‌شود.