مروري بر انواع داروهاي شيمي‌درماني دخيل در ايجاد مدل نارسايي زودرس تخمدان در موش

مقدمه: شايع‌ترين عارضۀ شيمي‌درماني، ناباروري ناشي از نارسايي زودرس تخمدان (POF) است. بيماريPOF به عنوان از دست دادن عملكرد طبيعي تخمدان قبل از 40 سالگي تعريف مي شود كه با افزايش سطح گنادوتروپين، كاهش سطح استراديول و كاهش ذخيره تخمدان مشخص شده و اغلب منجر به ناباروري مي شود. علي‌رغم تاثير زياد POF بر سلامت عمومي و كيفيت زندگي، پاتوفيزيولوژي اين بيماري نامشخص است. براي اين منظور مدل‌هاي حيواني اين فرصت را در اختيار ما قرار مي‌دهند كه به‌طور فرضي پاتوژنز بيماري را به‌طور جامع بررسي كنيم. رايج‌ترين روش ايجاد مدل حيواني نارسايي زودرس تخمدان، استفاده از داروهاي شيمي‌درماني مي‌باشد. در اين مطالعه، انواع داروهاي شيمي‌درماني و نيز مسيرهاي مولكولي مربوطه كه در ايجاد مدل نارسايي زودرس تخمدان در موش نقش دارند،  مورد بررسي قرار خواهند گرفت. نتيجه‌گيري: با توجه به مطالعات انجام شده، داروي سيكلوفسفاميد به‌عنوان رايج‌ترين داروي گنادوتوكسيك به منظور ايجاد مدل POF در موش معرفي مي‌گردد.