مقايسه سطح گلوكز و ايمونوگلوبولين A سرمي و بزاقي بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 و 2

مقدمه: پايش و كنترل قند خون در بيماران مبتلا به ديابت بسيار اهميت دارد. بنابراين هدف اين مطالعه بررسي يك روش غيرتهاجمي در تشخيص و كنترل بيماري ديابت با سنجش غلظت گلوكز و IgA بزاقي و مقايسه آن با سطح گلوكز ناشتا و IgA سرمي در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 و 2 در مقايسه با افراد سالم بود. روش بررسي: اين مطالعه مقطعي تحليلي بر روي 76 فرد مبتلا به ديابت (31 نفر ديابت نوع 1 و 45 نفر ديابت نوع دو) و 24 فرد سالم انجام شد. پس از اخذ كد اخلاق و رضايت آگاهانه، سطح سرمي و بزاق IgA و قند ناشتا براي هر شركت‌كننده اندازه‌گيري شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماريversion 16  SPSS و آزمون‌هاي اسپيرمن، كروسكال واليس و من ويتني تجزيه و تحليل شد. نتايج: نتايج نشان داد كه تفاوت بين سه گروه (ديابت نوع اول، ديابت نوع دوم و گروه سالم) بر اساسFasting Blood Glucose ، Hemoglobin A1c، Immunoglobulin A، قند بزاق، IgA بزاق معني‌دار بود (0/001 p). همچنين در گروه مورد، پارامترهاي FBS، HbA1c و IgA بزاق با قند بزاق همبستگي معني‌داري نشان دادند، در حالي‌كه در گروه كنترل فقط ميزان قند بزاقي با ميزان گلوكز سرم ارتباط معني‌داري نشان داد. نتايج مطالعه نشان داد كه IgA  سرمي و بزاقي در افراد كنترل نسبت به گروه مبتلا به ديابت به ترتيب كمتر و بيشتر بود (0/001 p). نتيجه‌گيري: در افراد سالم قند بزاق مي‌‌تواند به عنوان شاخص براي تعيين ميزان قند خون ناشتا و همچنين در بيماران مبتلا به ديابت، قند بزاق عامل پيش بيني‌ كننده  قند خون ناشتا، HbA1c  و IgA بزاق باشد.