ارزيابي اثر زمان اچينگ بر استحكام باند برشي براكت‎هاي ارتودنسي باند شده با كامپوزيت خود باند شونده: يك مطالعه آزمايشگاهي

مقدمه: اچ دقيق سطح دندان عامل مهمي در استحكام باند براكت‎هاي ارتودنسي مي‌باشد. تحقيق حاضر با هدف تعيين اثر زمان‎هاي مختلف كاربرد اسيد اچ بر استحكام باند برشي براكت‌هاي فلزي در شرايط آزمايشگاهي انجام شد. روش بررسي: در اين مطالعه ۶۰ دندان پرمولر سالم انتخاب شد. نمونه‎ها براساس زمان‎هاي اچ ۲۰، ۲۵، ۳۰ و ۳۵ ثانيه به چهار گروه تقسيم شدند. سطح دندان‎ها بر اساس زمان‎هاي مشخص شده،‌ اچ (اسيد فسفريك ۳۷%) شده و براكت‌ها توسط كامپوزيت Gc ortho connect   به سطح مينا باند شدند. ميزان استحكام باند برشي براكت‌ها با دستگاه UTM اندازه‌گيري شد. ميزان چسب (Adhesive) باقيمانده توسط استريوميكروسكوپ مشاهده گرديد. تغييرات سطحي ميناي دندان نيز بعد از دباندينگ توسط SEM‌ مشاهده شد. نتايج مرتبط با استحكام باند برشي با آزمون آماريANOVA  يكطرفه و با استفاده از نرم‎افزار SPSS version 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. براي بررسي فراواني شاخص ARI نيز از آزمون ناپارامتريك كروسكال واليس(Wallis-Kruskal) استفاده شد. نتايج: بيشترين ميانگين استحكام باند در زمان اچ ۲۵ ثانيه و كمترين آن در زمان اچ ۳۰ ثانيه مشاهده شد. با اين‌حال، تفاوت معني‌داري در استحكام باند برشي در بين گروه‌ها مشاهده نشد (p=0.186). بيشترين ميزان ARI در زمان اچ ۳۵ ثانيه و كمترين آن در زمان اچ ۲۰ ثانيه مشاهده شد. در ميزان ARI نيز در گروه‎هاي مختلف تفاوت آماري معني‌داري مشاهده نشد. در تصاوير به‌دست آمده از SEM، خشونت سطح مينا در زمان ۲۰ ثانيه بيشتر از ساير گروه‎ها بود. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد ميزان استحكام باند برشي در زمان‎هاي مختلف اسيد اچ تفاوت معني‌داري ندارد. بنابراين باند براكت ارتودنسي مي‎تواند در زمان‌هاي كمتر اسيد اچ صورت پذيرد.