اثربخشي آموزش توجه اشتراكي بر ارتباطات اوليه اجتماعي، اضطراب و كاركردهاي اجرايي كودكان طيف اتيسم

مقدمه: هدف بررسي اثربخشي آموزش توجه اشتراكي بر ارتباطات اوليه اجتماعي، اضطراب و كاركردهاي اجرايي كودكان طيف اتيسم بود. روش بررسي: طرح پژوهش، شبه تجربي و از نوع پيش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري كودكان طيف اتيسم مراجعه‌كننده به مراكز روانپزشكي و مراجعه‌كننده به مراكز روان‌شناسي در شهر اروميه در طول سال 1401 بودند. نمونه آماري، با روش در دسترس و هدفمند، 30 نفر (15 نفر گروه توجه اشتراكي و 15 نفر گروه كنترل) انتخاب شدند. داده‌ها با پرسش‌نامه‌هاي، ارتباطات اوليه اجتماعي (زبوف، 2010)، اضطراب (اسپنس، ۱۹۹۹)، كاركردهاي اجرايي بريف فرم والدين (بالستر جرارد و همكاران، ۲۰۰۰) طي روش درماني مداخله اي آموزش توجه اشتراكي (وكيلي زاد و عابدي، 1395) (12 جلسه، 3 روز در هفته، هر جلسه يك ساعت و نيم، هر جلسه به 3 قسمت 25 دقيقه اي تقسيم و با فرصت 5 دقيقه استراحت براي كودك)، جمع‌آوري و با نرم‌افزار SPSS version 16 و آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره (Multivariate) تجزيه و تحليل شدند. نتايج: نتايج نشان داد كه آموزش توجه اشتراكي باعث افزايش ارتباطات اوليه اجتماعي و كاركردهاي اجرايي و كاهش اضطراب در كودكان طيف اتيسم شدند و تفاوت‌هاي موجود بين گروه‌هاي مورد بررسي و آزمون‌هاي برگزار شده معنادار بودند (P≤0.01). نتيجه‌گيري: بايد براي درمان بيماران اتيسمي روش‌هاي درماني مداخله‌اي مانند آموزش توجه اشتراكي توسعه يابد تا با كمك اين روش‌ها باعث بهبود زندگي فردي و جمعي اين كودكان شد.