نتايج اسپيرومتري در كودكان بالاي 5 سال مبتلا به كوويد-19 حداقل شش ماه پس از ترخيص

مقدمه: از آنجا كه تشخيص تغييرات در عملكرد ريه براي پيگيري بيماران مبتلا به عوارض تنفسي و عملكردي ناشي از COVID-19 ضروري است، در اين مطالعه بر آن شديم نتايج اسپيرومتري در كودكان بالاي 5 سال مبتلا به كوويد-19 را بررسي كنيم. روش بررسي: در اين مطالعه مقطعي 52 كودك بالاي 5 سال كه حداقل 6 ماه از زمان بستري آن‌ها به علت ابتلا به كوويد 19 گذشته است، مورد بررسي قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافيك، وجود علايم تنفسي، بيماري زمينه‌اي‌، شدت كوويد 19 براساس تعريف WHO، شدت درگيري ريه در سي‌تي‌اسكن، نوع درگيري ريه، سچوريشن اكسيژن بدو پذيرش و هم‌چنين ميزان FEV1، FVC، نسبت FEV1/FVC جمع‌آوري شدند و با استفاده از نرم‌افزارSPSS version 16  و آزمون‌هاي  t-testو Chi-square تحت آناليز و تحليل قرار گرفتند. نتايج: از كل 52 كودك بالاي 5 سال، 26 نفر پسر (50%) و 38 نفر (73/1%) از بيماران سن بين 5 تا 12 سال داشتند. حداقل سن كودكان 5 سال و حداكثر 18 سال بود. ميانگين سن كودكان  3/41 ± 10 سال بود. از نظر نسبت FEV1/FVC، 5 بيمار (9/6%) نسبت بين 61% تا 79% و 47 بيمار (90/4%) نسبت بين 80% تا 100% داشتند. هم‌چنين از نظر تقسيم‌بندي FEV1، 28 نفر FEV1 كمتر از 80% و 24 نفر FEV1 بيشتر از 80% داشتند. نسبت FEV1/FVC با سن، جنس، تظاهرات باليني، و شدت بيماري بر حسب درگيري ريوي ارتباط معناداري نداشت ((P 0.05 اما با وضعيت شدت اشباع اكسيژن خون ارتباط معنادار داشت (P = 0.001). نتيجه‌گيري: تغييرات تست‌هاي عملكردي ريوي در ماه‌هاي مختلف پس از ابتلا به كوويد 19 متفاوت است. در مطالعه حاضر 9 % از بيماران كه در ماه ششم پس از ابتلا تحت بررسي قرار گرفته بودند، تست عملكردي ريوي غير نرمال داشتند. بر اساس يافته‌هاي اين مطالعه تست عملكردي ريوي كودكان مورد بررسي با سن و جنس و علائم باليني آن‌ها ارتباط معناداري نداشت. اما با شدت اشباع اكسيژن خون ارتباط معني‌دار داشت.