نقش ميانجي انتقاد از خود در رابطه بين ترس از ارزيابي منفي و خودمهرباني با اضطراب اجتماعي دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد

مقدمه: اضطراب اجتماعي با اضطراب معين، ناكارآمدي شناختي و هيجاني در موقعيت‌هاي اجتماعي مشخص مي‌شود و مي‌‎تواند به رفتار اجتناب اجتماعي منجر شود. هدف اين پژوهش بررسي نقش ميانجي انتقاد از خود در رابطه بين ترس از ارزيابي منفي و خودمهرباني با اضطراب اجتماعي دانشجويان علوم پزشكي يزد بود. روش بررسي: اين پژوهش از نوع همبستگي است كه به شيوه معادلات ساختاري انجام شد. جامعه آماري پژوهش متشكل از كليه دانشجويان پزشكي، داروسازي و دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد در سال تحصيلي 1400-1401 بود. حجم نمونه 250 نفر تعيين و با روش نمونه‌گيري داوطلبانه انجام شد. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس اضطراب اجتماعي جرابك (1996)، ترس از ارزيابي منفي لري (1983)، فرم كوتاه شفقت به خود ريس و همكاران (2011) و خودانتقادي تامپسون و زاروف (2004) بود كه به صورت برخط منتشر شد. در نهايت داده‌هاي 227 دانشجو به روش همبستگي پيرسون و مدل معادلات ساختاري و با بهره‌گيري از نرم‌افزارهاي SPSS version 16 و Amos24 تحليل شد. نتايج: نتايج نشان داد كه اثر مستقيم ترس از ارزيابي منفي و انتقاد از خود بر اضطراب اجتماعي معني‌دار (۰/001 P)؛ اثر مستقيم خودمهرباني بر اضطراب اجتماعي دانشجويان غيرمعني‌دار (۰/05 P) و اثر مستقيم ترس از ارزيابي منفي و خودمهرباني بر انتقاد از خود نيز معني‌دار بوده است (۰/001 P). هم‌چنين نتايج بوت‌استراپ نيز نشان داد كه اثر ترس از ارزيابي منفي و خودمهرباني به اضطراب اجتماعي از طريق انتقاد از خود معني‌دار بوده است (۰/001 P). نتيجه‌گيري: ترس از ارزيابي منفي به‌طور قابل‌توجهي بر اضطراب اجتماعي تأثير مي گذارد و نقش واسطه‌اي خودانتقادي را در اين رابطه برجسته مي‌كند.