موانع و فرصت‌‌هاي اجراي اثربخش: مطالعه موردي خط‌‌مشي‌ بحران كوويد-19 در استان كردستان

زمينه و هدف صرف ‌نظر از اين‌كه خط‌مشي‌گذاري در مرحله تدوين چقدر مؤثر باشد، بايد خط‌مشي به صورت اثربخش در رويه‌ها و‌ اعمال واقعي محل و مقصد اجرا ادغام و متبلور شود تا بتواند مزاياي مورد نظر خود را ايجاد كند. هدف پژوهش حاضر، شناسايي و دسته‌بندي موانع و فرصت‌هاي اجراي اثربخش خط‌مشي‌هاي بحران كوويد-19 در سطح محلي (مورد مطالعه: دستگاه‌هاي اجرايي استان كردستان) بوده است. روش اين پژوهش كيفي به روش مطالعه موردي انجام شد. براي گردآوري داده با 32 نفر از كاركنان در 5 سازمان فرمانداري، شبكه بهداشت، آموزش و پرورش، شبكه بانكي و پليس راهنمايي و رانندگي مصاحبه شد.يافته ها داده‌ها بر اساس يك مدل مفهومي متشكل از 14 عامل شناسايي، كدگذاري و تحليل شده‌اند. در پژوهش حاضر، موانع و عوامل بازدارنده، مقولات «كمبود امكانات»، «عدم همكاري مردم»، «عدم حمايت مالي دولت از مردم»، «اطلاع‌رساني نادرست سازمان‌ها» و «نبود تعامل بين مردم و سازمان‌ها» و فرصت‌هاي مهم و پيش‌برنده، مقولات «حل مشكلات از طريق تمرد از دستورات»، «ازخودگذشتگي نيروها»، «سطح بالاي همكاري بين سازماني»، «حل مشكلات از طريق مشورت با مقامات بالاتر» و «تعامل بين مردم و سازمان‌ها» را شامل مي‌شود.  نتيجه گيري موفقيت در‌زمينه مهار بحران، نيازمند مشاركت اجتماعي و توجه به نقش رسانه‌ ها چه در سطح سازمان ‌ها و چه در سطح شهروندان است. خط ‌مشي‌ گذاران و مجريان سازمان‌ هاي دولتي بايد در مقام تدوين و اجراي خط ‌مشي‌ هاي بحران، از ظرفيت مشاركت مردمي و رسانه‌ ها بهره بگيرند تا ضعف احتمالي در تدوين خط ‌مشي ‌ها توسط همكاري و همدلي همگاني در حوزه اجرا رفع شود.