اثر سلامت بانكي در رشد وام‌ دهي (مطالعهٔ موردي: شبكهٔ بانكي ايران)

اين پژوهش به‌ دنبال يافتن شواهدي از وجود رابطهٔ علّي بين سلامت بانك‌ها و قدرت وام‌ دهي آن ‌هاست. به اين منظور، به كمك پايگاه اطلاعاتي  از داده‌هاي فصلي دفتركل بانك‌هاي فعال شبكه بانكي طي سال‌‌هاي ۱۳۹۲-۱۳۸۶ وجود مسير وام‌دهي در ايران را به روش تفاضل در تفاضل بررسي كرده است. به‌منظور شناسايي اثر علّي، از اثر تكانه برون‌زاي تحريم بانك‌ها در سلامت بانك‌هاي تحريم‌شده استفاده شده است. فرضيه آن است كه اگر سلامت بانكي در قدرت وام‌دهي بانك‌ها بي‌اثر بود، تحريم بانك‌ها نمي‌توانست اثر شاخص‌هاي سلامت در وام‌دهي را تغيير دهد. در اين مطالعه، سلامت بانكي به‌عنوان يك پديدهٔ چندبعدي و نه يك متغير واحد، كمّي شده و آن دسته از شاخص‌هاي سلامت بانكي كه رابطهٔ معنادار با قدرت وام‌دهي دارند، شناسايي شده‌اند. يافته‌‌ها نشان مي‌‌دهد رشد وام‌ در بانك‌هاي با نسبت نقدينگي بالاتر و نسبت مطالبات غيرجاري پايين‌تر به‌صورت معناداري بيشتر است؛ به‌گونه‌اي‌كه يك واحد درصد افزايش در اين نسبت‌ها به‌ترتيب منجر به افزايش ۰٫۰۴ و كاهش ۰٫۰۵ واحد درصدي رشد وام‌دهي مي‌شود. به‌علاوه، تكانهٔ تحريم حساسيت وام‌دهي به شاخص‌هاي سلامت را كاهش داده است و اين پديده در ميان‌مدت مي‌تواند منجر به كاهش ثبات مالي شود. نتايج به‌دست‌آمده نسبت به تغيير تعريف متغيرها، استفاده از متغير‌هاي ابزاري و روش تخمين پايدار هستند.