بررسي اثربخشي فعال‌سازي رفتاري بر اجتناب اجتماعي مادران داراي كودك فلج مغزي شهر ايلام سال 1401

مقدمه: مادران مسئوليت بيشتري براي پرورش كودكانشان دارند و معمولاً مراقبان اصلي كودكان معلول هستند. هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان فعال‌سازي رفتاري بر اجتناب اجتماعي در مادران داراي كودك فلج مغزي بود.مواد و روش ها: طرح پژوهش حاضر شبه‌تجربي از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون، با گروه كنترل بود. نمونۀ پژوهش 40 نفر از مادران مراجعه‌كننده به مراكز كاردرماني شهر ايلام در سال 1401 بودند كه به‌صورت تصادفي در گروه آزمايش (20 نفر) و گروه كنترل (20 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمايش روش گروه‌درماني فعال‌سازي رفتاري بر اساس دستورالعمل ارائه‌شدۀ كانتر، بوش و راش را طي 8 جلسۀ 90 دقيقه‌اي به شكل هفته‌اي يك جلسه و گروهي دريافت كردند. اطلاعات با استفاده از پرسش‌نامۀ هراس اجتماعي (SPI) كانور و همكاران (2000) در دو مرحلۀ پيش از مداخله و پس از مداخله جمع‌آوري شدند. در اين پژوهش، براي تحليل داده‌ها از آمار توصيفي و تحليلي (تحليل كوواريانس) با نرم‌افزار SPSS vol.27 استفاده گرديد.يافته هاي پژوهش: نتايج نشان داد كه در انتهاي درمان، نمرات هراس اجتماعي گروه مداخله نسبت به گروه شاهد به‌طور معناداري كاهش‌يافته بود (0.05 P).بحث و نتيجه‌گيري: مطالعه نشان داد، درمان فعال‌سازي رفتاري تأثير مطلوبي بر كاهش شدت علائم اختلال اجتناب اجتماعي در مادران داراي كودك فلج مغزي دارد؛ بنابراين، اين درمان به‌عنوان درمان مكمل در كنار درمان‌هاي دارويي در اين افراد، براي بهبود علائم روان‌شناختي پيشنهاد مي‌شود.