بررسي كاركردهاي پوشاك و زيورآلات در ديوان قانع بر اساس رويكرد نشانه شناسي اجتماعي پير گيرو

پير گيرو ازجمله زبان‌شناساني است كه موضوع بررسي نشانه‌هاي اجتماعي براي فهم معناي پنهان و ضمني متن را مطرح مي‌كند. نشانه‌شناسي اجتماعي رويكردي است كه به بررسي نشانه‌ها براي دريافت معناي پنهان در متون مي‌پردازد. نشانه‌هاي اجتماعي آنگاه كه در محور هم‌نشيني دركنار ديگر نشانه‌ها و واژه‌ها قرار مي‌گيرند، معنايي فراتر از معناي صريح و ظاهري به مخاطب انتقال مي‌دهند. پوشاك و زيورآلات به‌عنوان يكي از بارزترين پديده‌هاي فرهنگي-اجتماعي در كلام و نوشته‌هاي نويسندگان و سرايندگان جايگاه ويژه‌اي دارد. سرايندگان كُردزبان نيز به پوشاك و زيورآلات محلّي خود به وفور توجه داشته‌اند و آن‌ها را با اهداف گوناگوني در سروده‌هاي خود به ‌كار برده‌اند. قانع نيز در مقام يكي از سرايندگان نامدار كُرد در سروده‌هاي خود به پوشاك و زيورآلات بسيار اشاره كرده ‌است؛ اين اشارات او نيز كاركردهاي مختلفي دارد. بررسي بازتاب پوشاك و زيورآلات محلّي در ديوان قانع ازديدگاه نشانه‌شناسي اجتماعي پير گيرو نشان مي‌دهد هريك از انواع پوشاك و زيورآلات مردم كُرد در ديوان قانع نشانه‌اي ‌‌است كه با قرارگرفتن در محور هم‌نشيني دركنار ديگر واژه‌ها و در بافت متن به اوضاع اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي، اخلاقي جامعۀ كردستان، وطن‌پرستي مردم كُرد و احوال روحي و رواني شاعر اشاره مي‌كند.