بررسي انسجام سازماني و اشتراك‌گذاري دانش در بين دست‌اندركاران سازماني در راستاي مديريت مشاركتي آبخوان دشت ايسين- هرمزگان

هدف از پژوهش حاضر، شناسايي سازمان‌ها، طبقه‌بندي آنها و تحليل الگوي ارتباط و همكاري بين آنها براي هم ‌افزايي اقدام جمعي در زمينۀ مديريت مشاركتي آبخوان دشت ايسين است. پژوهش حاضر از روش تحليل شبكه اجتماعي، براي تعيين نقش‌ها و موقعيت‌هاي دست‌اندركاران استفاده كرد و سازمان‌ها از نظر حكمراني آب و نقش آنها، در گروه‌هاي مختلفي طبقه‌بندي شد‌ه‌اند. بطور كلي نتايج تحليل شبكه اجتماعي نشان داد كه نه تنها كنشگران تعامل ضعيفي براي مديريت منابع آب زيرزميني دشت ايسين دارند؛ بلكه داراي نفوذ و قدرت متفاوتي در شبكه هستند. همكاري ضعيف گروه‌هاي مختلف دست‌اندركار براي مديريت منابع آب زيرزميني دشت ايسين مي‌تواند اثربخشي فعاليت‌هاي مشاركتي را كاهش دهد، موجب تضاد در اقدام هاي آنها شود و تعادل‌بخشي پايدار آبخوان را به تأخير بيندازد. به علاوه، سازمان‌هاي مردم‌نهاد و تعاوني‌هاي توليدي لازم براي مديريت آبخوان يا ايجاد نشده‌اند يا نقش فعالي ندارند. در اجراي برنامه‌هاي مديريت مشاركتي، مي‌توان از ظرفيت كنشگران تأثيرگذار و كليدي براي توسعۀ يكپارچگي ذينفعان و سياست‌هاي آبي، افزايش مشاركت آنها در پروژه‌هاي احيا و تعادل‌بخشي مربوطه و بهبود مديريت منابع آب بهره ‌گيري كرد. بر پايۀ ميزان تراكم و تمركز شبكه، رژيم حكمراني منابع آب زيرزميني متمركز ناهماهنگ بوده است كه نشان‌دهنده تمركز قدرت زياد و همكاري و هماهنگي پايين و در نتيجه ظرفيت سازگاري كم است. همچنين ساختار دانش در بين دست‌اندركاران سازماني از انسجام ضعيفي برخوردار است و در تصويرسازي مشترك مديريت منابع آب در دشت ايسين، نوع دانش مبتني بر مذاكره نبوده، بلكه بر مبناي ابهام مي‌باشد. لذا لازمۀ رسيدن به مديريت مشاركتي آبخوان منطقه مورد بررسي، افزايش همكاري و ارتباطات دوسويه ميان سازمان‌ها و ارتباط بيشتر با كنشگران كمتر كليدي بخصوص سازمان‌هاي غير دولتي مي‌باشد.