بررسي ويژگي هاي پليمرشدن، پخت و رفتار مكانيكي نانوكامپوزيت پلي استري غيراشباع: اثر نسبت مونومرها و غلظت نانوسيليكات

در اين پژوهش،  پس از تهيه پلي استر غيراشباع با نسبت هاي گوناگون مونومرهاي انيدريدي، مقدارهاي گوناگون نانوسيليكات به پليمر افزوده شد و رفتار پخت و ويژگي هاي مكانيكي نانوكامپوزيت بررسي شد. طي واكنش استري شدن، رزين پلي استرغيراشباع با استفاده از نسبت هاي مولي گوناگون مونومرهاي انيدريدي (مالئيك بر فتاليك به نسبتهاي 10 تا 90 درصد) با پروپيلن گليكول سنتز شد. براي بررسي پيشرفت پليمريزاسيون از روش اندازه گيري عدد اسيدي استفاده شد. با افزايش درصد مولي مالئيك انيدريد، زمان واكنش پليمريزاسيون و رسيدن به عدد اسيدي دلخواه افزايش يافت. در مرحله بعد، پخت رزين انجام شد. رفتار پخت با استفاده از نمودار پخت و اندازه گيري زمان ژل شدن تعيين شد. نمودار پخت نشان داد كه با افزايش نسبت مونومر مالئيك از 10 تا 90 درصد، زمان پخت 77% كاهش و دماي بيشينه گرمازايي 24% افزايش يافت.  افزايش مقدار مالئيك انيدريد از 10 تا 90 درصد، سبب تغيير استحكام كششي از 11 به 70 مگاپاسكال و مدول كششي از 60 به 359 مگاپاسكال شد. استحكام ضربه و دماي خمش گرمايي نيز روند افزايشي نشان داد و در درصدهاي بالاي مالئيك ثابت شد. در ادامه، نانوكامپوزيت ها در مقدار مالئيك انيدريد  50% مولي، داراي 2، 4، 6 و 8  درصد وزني از نانوسيليكات تهيه شدند. با افزايش مقدار ذره هاي نانو سيليكات، زمان پخت پلي استر غير اشباع كاهش و دماي بيشينه گرمازايي افزايش يافت. بررسي ويژگي هاي مكانيكي با استفاده از آزمون هاي دماي خمش گرمايي، ويژگي هاي كششي، مقاومت ضربه و سختي سطحي انجام شد. افزايش نانوذره ها بهبود ويژگي هاي كششي را در پي داشت. ويژگي هاي استحكام ضربه و دماي خمش گرمايي نيز با افزايش مقدار نانو حتي در مقدارهاي كم، روند افزايشي نشان داد. به طوري كه با افزودن 8 درصد نانورس به زمينه، استحكام ضربه و دماي خمش گرمايي به ترتيب به ميزان 11 درصد و 13 درصد افزايش يافت.