پتانسيل سنجي مزرعه هاي خورشيدي با روش هاي تصميم گيري چند معياره در ايران

يكي از راه هاي پيشرفت به سمت انرژي پايدار، استفاده از انرژي خورشيدي در جهان است. ايران نيز پتانسيل بالايي براي استفاده از انرژي خورشيدي دارد، ولي شناسايي منطقه هاي مناسب براي ساخت نيروگاه هاي خورشيدي يك موضوع مهم است. هدف از اين پژوهش ارزيابي پتانسيل انرژي خورشيدي 9 مركز استان در ايران با 3 روش تصميم‌گيري چند معياره مجموع ساده وزني، تاپسيس و الكتره مي باشد. در اين راستا از 3 معيار اصلي محل نصب، شرايط آب و هوايي و ريسك استفاده شد،كه شامل 11 زير معيار بوده و با روش آنتروپي شنون وزندهي شدند. در اين وزندهي، بيشترين و كمترين وزن به ترتيب به معيارهاي جمعيت و ميزان تابش افقي اختصاص يافت. نتيجه‌هاي اولويتبندي نيز نشان مي دهد، كه زاهدان، در هر 3 روش به گزينه هاي ديگر اولويت دارد و امتياز اين گزينه، در روش مجموع ساده وزني 0.488904، در روش تاپسيس 0.8485 و در روش الكتره، زاهدان و تبريز هر دو با تعداد 5 برتري، نسبت به ساير گزينه ها در اولويت هستند، همچنين در هر 3 روش، تهران به عنوان بدترين گزينه براي احداث نيروگاه هاي خورشيدي انتخاب شد و امتياز اين گزينه در روش مجموع ساده وزني 0.167015، در روش تاپسيس 0.4452 و در روش الكتره نيز همراه با كرمان بدون داشتن برتري به گزينه هاي ديگر در اولويت آخر قرار گرفتند. همچنين در 6 حالت گوناگون، آناليز حساسيت روي مدل هاي ارائه شده، صورت گرفت. نتيجه‌هاي آناليز حساسيت نشان داد، كه روش تاپسيس حساسيت كمتري، نسبت به 2 روش ديگر، بر روي اوزان شاخص ها دارد.