بررسي جذب سطحي فسفريك اسيد از محيط آبي توسط سبوس گندم و پوست موز

در اين پژوهش، جذب سطحي فسفريك اسيد از محيط آبي در سامانه ناپيوسته توسط جاذب هاي گوناگوني مانند پوست گندم و پوست موز ، در دماهاي گوناگون (298، 308 و 318 كلوين) مورد بررسي قرار گرفت. از آناليزهاي FT-IR و SEM به ترتيب به منظور تعيين گروه هاي عاملي موجود در ساختار جاذب ها و جزئيات سطح جاذب ها استفاده شد. در آزمايش هاي جذب، اثر پارامترهاي مهم مانند زمان تماس، مقدار جاذب، دما و غلظت اوليه اسيد بر كارايي فرايند جذب مورد بررسي قرار گرفت. زمان تعادل براي پوست گندم و پوست موز 50 دقيقه تعيين شد. مقدار بهينه جاذب براي پوست موز و پوست گندم 3 گرم (به‌ازاي 50 ميلي ليتر از محلول) تعيين شد. بررسي اثر دما نشان داد، كه با افزايش دما براي هر دو جاذب، درصد جذب فسفريك اسيد كاهش يافته است. مدل هاي گوناگون هم دماي جذب، مانند لانگموير، فروندليچ، تمكين و دوبينين-رادوشكويچ  براي تحليل داده هاي تعادلي در دماهاي گوناگون به كار گرفته شد كه براي پوست موز هم دماي لانگموير و فروندليچ و براي پوست گندم، هم دماي فروندليچ بيش ترين مطابقت با داده هاي تجربي دارا مي باشد. براي توصيف سينتيك جذب، مدل هاي سينتيكي گوناگون(شبه مرتبه اول، شبه مرتبه دوم، الوويچ و مدل نفوذ درون ذره اي) انتخاب شد و مدل شبه مرتبه دوم براي هر دو جاذب بيش ترين سازگاري را با داده هاي تجربي داشت. پارامترهاي ترموديناميكي مانند تغييرات انرژي آزاد گيبس استاندارد جذب (ΔGͦ ads)، تغييرات آنتالپي استاندارد جذب (ΔHͦ ads) و تغيير آنتروپي استاندارد جذب (ΔSͦ ads) با استفاده از ثابت‌هاي تعادل در دماهاي گوناگون محاسبه شدند. مقدارهاي منفيΔGͦ ads  در همه دماها نشان دهنده خود به خودي بودن جذب فسفريك اسيد توسط جاذب ها مي باشد و مقدارهاي منفي ΔHͦ ads نشان داد كه جذب فسفريك اسيد روي جاذب ها گرمازا است. بيشترين درصد جذب به دست آمده در دماي 298 كلوين معادل 72 درصد به دست آمد. ظرفيت جذب به دست آمده براي پوست موز و پوست گندم به ترتيب 20 و 11 ميلي‌گرم بر گرم تعيين شد. كه در نتيجه، پوست موز جاذب بهينه شد.