مدل سازي و بهينه سازي راكتور تري ريفورمينگ متان در شرايط گوناگون خوراك دهي جانبي با هدف بيشينه كردن بهره ي هيدروژن

استفاده از راكتورهاي غشايي براي توزيع يك يا چند ماده در طول بستر كاتاليستي (خوراك دهي جانبي) يكي از روش هاي موثر در كنترل مسير انجام واكنش براي رسيدن به بهترين عملكرد راكتور مي باشد. در اين پژوهش، بهينه سازي سه ساختار راكتور غشايي و راكتور مرسوم تري ريفورمينگ متان با هدف بيشينه كردن بهرهي هيدروژن براي توليد گاز سنتز مناسب براي فرايندهاي بعدي شامل سنتز مستقيم ديمتيل اتر، متانول و فيشرتروپش انجام شدهاست. در اين راستا، يك آناليز حساسيت براي شناسايي پارامترهاي موثر بر بهره ي هيدروژن در راكتورهاي غشايي اكسيژن، دي اكسيد كربن و بخارآب انجام شد. مقايسه بين اين راكتورها در شرايط بهينه نشان مي دهد كه راكتور غشايي اكسيژن داراي مزايايي مانند افزايش ميزان تبديل متان و بهره ي هيدروژن و افزايش طول عمر كاتاليست بخاطر حذف نقطه ي داغ در پروفايل دمايي راكتور نسبت به ساير ساختارها ميباشد. همچنين بهره ي هيدروژن در راكتور غشايي اكسيژن به ترتيب 8 و 10 درصد نسبت به راكتور مرسوم در شرايط توليد گاز سنتز مناسب براي فرايندهاي توليد متانول و دي تيل اتر افزايش يافته است.