بررسي اثر افزودن نانوذره هاي كيتوسان و داروي سديم ديكلوفناك در پوشش تسكين درد ژلاتين/ پلي‌وينيل‌الكل

پوشش‌دهنده‌هاي معرفي شده در پژوهش حاضر داراي برتري هايي از جمله سازگاري با پوست، زيست تخريب‌پذيري و امكان رهايش كنترل شده دارو هستند. ژلاتين و پلي‌وينيل‌الكل به عنوان بستر اصلي پوشش‌دهنده و نانوكيتوسان به عنوان عامل بهبود دهنده ويژگي هاي فيزيكي و مكانيكي و كنترل كننده رهايش دارو در نظر گرفته شد، همچنين به منظور تسكين درد داروي سديم ‌ديكلوفناك درون بستر پليمري بارگذاري شد. وزن كل دو پليمر در 100 ميلي ليتر محلول 5 گرم در نظر گرفته شد. نمونه‌هاي گوناگون شامل نسبت‌هاي وزني ژلاتين به پلي‌وينيل‌الكل 0.1، 0.25، 0.5، 1، 1.5، 3 و 4.5 ساخته شد. مشخصات ظاهري نمونه شامل نسبت وزني ژلاتين به پلي‌وينيل‌الكل 3، نسبت به نمونه‌هاي ديگر بهتر بود بنابراين اين نسبت براي دو پليمر در نظر گرفته شد. در ادامه درصدهاي گوناگون نانوكيتوسان به بستر پليمري اضافه شد. نتيجه هاي آزمون استحكام كششي مشخص ساخت كه بيشترين استحكام در حضور 1% وزني نانوكيتوسان به دست مي‌آيد. سپس مقادير گوناگون دارو به نمونه ژلاتين/پلي‌وينيل‌الكل/ نانو‌كيتوسان اضافه شد و ويژگي هاي گوناگون نمونه‌ها با استفاده از آزمون‌هاي گوناگون شامل استحكام كششي، آزمون پراكندگي نور ديناميكي، رهايش، ميكروسكوپ الكتروني روبشي، تورم، تخريب‌پذيري، آزمون تخريب گرمايي  مورد بررسي قرار گرفت. نتيجه ها نشان داد كه برهم‌كنش مناسب ابين اجزا و نيز توزيع مناسب نانوذره هاي درون نمونه‌ها ايجاد شده است. همچنين حضور نانوكيتوسان منجر به بهبود ويژگي هاي گرمايي نمونه‌ها شده است. اندازه‌گيري ميزان رهايش دارو در نمونه‌ها طي مدت زمان 8 ساعت مشخص ساخت كه راندمان بارگذاري ميزان داروي بهينه بالاي 95% است،  ميزان رهايش در زمان‌هاي اول با سرعت بيشتري بوده است. يافته‌هاي اين پژوهش اثبات مي‌كند كه تركيب ژلاتين/پلي‌وينيل‌الكل/نانوكتيوسان/داروي ديكلوفناك سديم قابليت استفاده به عنوان تسكين دهنده پوستي را دارد.