بررسي آزمايشگاهي تأثير روش تخليه و فشار زيست گاز توليدي بر فرايند هضم بي‌هوازي

فرايند هضم بي‌هوازي با توليد زيست گاز همراه است بنابراين فشار پارامتر مهم مؤثر بر فرايند خواهد بود. چگونگي تخليه زيست گاز توليدي روي نوع سامانه و نيز فشار عملياتي تأثيرگذار است كه هر دو بر فرايند هضم بي‌هوازي كيفيت و كميت زيست گاز توليدي اثر دارند. در اين پژوهش تأثير چگونگي تخليه زيست گاز در مجموعه دستگاهي هضم بي‌هوازي مقياس آزمايشگاهي روي فرايند توليد زيست گاز با رويكرد صنعتي به سه روش مورد بررسي قرارگرفت. در هر سه روش‌ پس از تزريق خوراك درون هاضم سامانه تحت خلاء نسبي حدود barg 0.1- به ازاء واحد ‌جرم خوراك قرارگرفت. روش‌ اول سامانه بسته روش دوم و سوم نسبت به خروج زيست گاز به ترتيب نيمه پيوسته و پيوسته لحاظ شد. ساير شرايط عملياتي مانند دماي اختلاط، نوع و ميزان خوراك براي هر سه روش‌ يكسان بود. براي خوراك و فراورده  هضم شده تركيب نسبي رطوبت بخش خشك بخش آلي و خاكستر اندازه‌گيري و آناليز عنصري  انجام شد. آناليز زيست گاز توليدي نيز براي اندازه‌گيري تركيب نسبي متوسط زيست گاز انجام شد.  نتيجه هاي به دست آمده از آناليز فراورده ها و اندازه‌‌گيري‌ها نشان مي‌دهد كه حجم بيوگاز توليدي روش‌ سوم نسبت به روش‌هاي دوم و اول به ترتيب 9.64 % و 15.53 % افزايش داشته ‌است. اين ارقام در مورد افزايش سهم حجم متان از كل زيست گاز توليدي به ترتيب 2120.22 % و 21.31 %  اندازه‌گيري شد. مرحله هاي چهارگانه هضم بي‌هوازي در روش پيوسته در تعادل با يكديگر به طور يكنواخت انجام مي‌شود. خروج تدريجي زيستگاز توليدي و فشار پايين سامانه شرايط فرايند را براي فعاليت هاي ميكرو ارگانيسم‌ها بويژه متانزاها يكنواخت و مستعد مي‌نمايد. بنابراين روش تخليه تدريجي و فشار پايين زيست گاز توليدي ناشي از عدم انباشتگي آن درون مخزن هضم سامانه پيوسته  در خلال فرايند هضم بي‌هوازي بهترين نتيجه را از نظر حجم زيستگاز و متان توليدي دارد.