تبيين الگوي كارآمد در معماري خانه طيب مبتني بر آيات و روايات با رويكرد شبكه‌اي

روند رو به رشد جمعيت كشور در چند دهه اخير و التقاط فرهنگي و عدم رجوع به توصيه‌هاي ديني از طرف ديگر، سبب شده است كه مفهوم خانه در طراحي فضاي زندگي انسان از معناي جوهري خود فاصله گيرد. در حالي كه با تكيه بر قواعد و مفاهيم مستخرج از آيات و روايات، مي‌توان به يك حقيقت سامانه‌اي در طراحي كيفيت فضاي خانه دست يافت طوري كه بتوان انتظارات يك خانه طيب را به صورت شبكه‌اي از اصول مرتبط به هم فراهم نمود. لذا پژوهش حاضر سعي مي‌نمايد به روش توصيفي-تحليلي با تكيه بر الگوي شبكه‌اي، مدل مفهومي براي خانه طيب متناسب با سامانه نيازهاي فطري، رواني و جسماني معرفي نمايد. در اين راستا دو مفهوم كلان حب و خلاقيت در حوزه نياز فطري انسان عامل هدايت ساير نيازهاي انسان در ارتباط با فضاي زندگي است كه در صورت بالفعل شدن اين دو گرايش در مسير صحيح فطرت همواره گرايش به كمال و در نتيجه توحيد در فضاي زندگي انسان تحقق پيدا مي‌نمايد كه منتج به وعده الهي يا همان حيات طيبه مي‌گردد.