تبيين نقش اَبَررويدادهاي مذهبي در مديريت شهري با رويكرد پايداري اجتماعي- فرهنگي؛ مطالعۀ موردي: رويداد اربعين حسيني در محور نجف به كربلا

انسان‌ها به طور ذاتي به توسعه و مديريت شهرهايي كه در آن‌ها زندگي و كار مي‌كنند و چيزي را فرامي‌گيرند، اهميت زيادي مي‌دهند. اين امر به آن‌ها امكان مي‌دهد تا وجود، اقتدار و شخصيت خود را بيان كنند. شهرها محورهايي براي انجام فعاليت‌هاي مختلف انساني و اجتماعي هستند. رابطۀ تنگاتنگ بين دين و شهرها نيز قابل‌توجه است. دين بيانگر پيامدهاي زندگي اجتماعي از طريق رفتارها و آداب‌ورسوم مذهبي است كه در شهرهاي مذهب محور برگزار مي‌شود و براي اين منظور ساخته شده‌اند. رويدادهاي اجتماعي- فرهنگي گاهي به‌عنوان ابزاري براي ارتقاي مكان‌هاي خاص كه به نفع ساكنان يا بازديدكنندگان بالقوه است، تجزيه‌وتحليل مي‌شوند. رويداد اربعين، به‌عنوان يك عامل ديني و روند شهري، تأثير مستقيمي در پايداري منطقه دارد. هدف اصلي اين مقاله، بررسي و شناخت سازوكار‌هاي دستيابي به پايداري اجتماعي- فرهنگي از طريق راهبُردهاي مربوطه است كه به مديريت مناطق شهري كمك مي‌كند. اين روش از نظر روش‌شناسي تركيبي و به لحاظ شيوۀ توصيفي- تحليلي است. داده‌هاي موردنياز بر مبناي شاخص‌هايي از ادبيات علمي موضوع و با استفاده از ابزار پرسش‌نامه با مصاحبه و مشاهده در محور نجف به كربلا (يا حسين) جمع‌آوري شدند. دو عامل اصلي عامل اجتماعي و عامل مذهبي به‌عنوان عوامل پايداري اجتماعي- فرهنگي در مديريت مسير رويداد اربعين شناسايي شدند. اين تحقيق نشان داد كه مشاركت جامعه (مهمان و ميزبان) در رويداد اربعين از طريق سازوكارهاي عامل ديني (اعتقادات)  و تأثير مادي  و معنوي آن در منطقه مديريت مي‌شود.