همه گيرشناسي آسيب‌هاي ورزشي مردان جوجيتسوكار ايران

هدف جوجيتسو همانند ديگر رشته‌هاي ورزشي رزمي، به‌دليل شدت بالا، رقابتي بودن و همچنين تمرينات آموزشي سخت، خالي از مصدوميت و آسيب‌ديدگي نيست. اين تحقيق با هدف بررسي شيوع، مكانيسم، نوع آسيب، زمان و شدت آسيب‌ديدگي در ورزشكاران جوجيتسوكار كشور ايران صورت گرفت. روش ها تحقيق حاضر توصيفي و از نوع گذشته‌نگر است. جامعه آماري شامل مردهاي جوجيتسوكار نخبه كشور در سال 1399 بود. 168 ورزشكار مرد بالاي 18 سال به‌صورت داوطلبانه به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. از آزمون خي‌دو جهت بررسي تفاوت در سطوح متغيرهاي چندسطحي و آزمون نسبت براي بررسي تفاوت در سطح متغيرهاي اسمي دوسطحي استفاده شد. از فرم گزارش آسيب محقق‌ساخته براي بررسي آسيب‌هايي كه در طول رقابت‌ها و تمرينات سال گذشته اتفاق افتاده بودند، استفاده شد. يافته ها مطابق آزمون خي‌دو نشان داد بين نوع آسيب‌ها، مكانيسم آسيب‌ها، شدت آسيب‌ها، ميزان بروز در ناحيه‌هاي آناتوميكي، ميزان بروز در چهار ناحيه كلي بدن، شاخص‌هاي آسيب در زمان تمرين، شاخص‌هاي آسيب در زمان مسابقه و شيوع آسيب ورزشكاران در سه سبك نوازا (جوجيتسوي برزيلي)، فايت (مسابقه) و دفاع شخصي (كاتا) تفاوت معنا‌داري وجود دارد. صدمات عمدتاً خفيف يا متوسط بودند. بيشتر آسيب‌ها در مفاصل زانو و شانه رخ داده است. شيوع آسيب‌ها در طول تمرين بيشتر از مسابقات بود و كساني كه در سبك جيو جيتسو برزيلي بودند، آسيب‌هاي بيشتري را گزارش كردند. نتيجه گيري باتوجه‌به اپيدميولوژي آسيب‌هاي ورزشي در ورزشكاران مرد جيوجيتسو ايراني، نياز به برنامه‌ريزي برايي كاهش آسيب‌ها وجود دارد. مربيان و ورزشكاران بايد سعي كنند با ارائه برنامه‌هاي پيشگيري از آسيب، نرخ آسيبديدگي را كاهش دهند.