بررسي وضعيت پيش‌بيني‌كننده‌هاي رفتار استفاده از ماسك براساس نظريه انگيزش محافظت در شهركرد

هدف در حال حاضر بيماري كوويد-19 در سراسر جهان گسترش يافته و به نظر مي‌رسد رفتارهاي پشگيري‌كننده از بيماري راهكار مناسبي براي كاهش آن است. يكي از اين رفتارها، استفاده از ماسك صورت است. اين مطالعه با هدف تعيين پيشگوئي‌كننده‌هاي استفاده از ماسك با استفاده از نظريه انگيزش محافظت در شهركرد انجام شد. روش ها در اين مطالعه مقطعي 388 نفر از شهروندان شهركرد در سال 1400 مورد بررسي قرار گرفتند. ابزار مطالعه پرسش‌نامه محقق‌ساخته براساس نظريه انگيزش محافظت بود كه به‌صورت خودگزارش‌دهي در فضاي مجازي تكميل شد. آناليز داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS نسخه 20 و آزمون‌هاي آماري همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي انجام شد.يافته ها ميانگين نمره استفاده از ماسك در افراد مورد مطالعه برابر با 17/46±‌66/62 بود. بين سازه‌هاي خودكارآمدي درك‌شده، كارآمدي پاسخ درك‌شده و پاداش درك‌شده با رفتار ارتباط آماري معني‌دار وجود داشت (0/001=p). آزمون آناليز رگرسيون نشان داد سازه‌هاي خودكارآمدي درك‌شده (0/018=p)، كارايي پاسخ درك‌شده 0/038= pو پاداش درك‌شده پيش‌بيني‌كننده رفتار استفاده از ماسك 0/041=p هستند و مهم‌ترين پيش‌بيني‌كننده رفتار استفاده از ماسك در مطالعه حاضر خودكارآمدي درك‌شده بود. متغيرهاي مورد بررسي 0/38 درصد از رفتار استفاده از ماسك را پيش‌بيني كردند. نتيجه گيري نتايج مطالعه از نقش پيشگويي‌كننده نظريه انگيزش محافظت در رفتار محافظت‌كننده استفاده از ماسك حمايت مي‌كند. بنابراين در مداخلات ارتقاي رفتارهاي پيشگيري‌كننده از كوويد-19، تمركز بر افزايش و بهبود اين عوامل به‌عنوان يك راهبرد اولويتي پيشنهاد مي‌شود.