عوامل مرتبط با اجتناب اجتماعي در برابر بيماران بهبوديافته كوويد‌ـ‌19 در ايران: يك مطالعه مقطعي

هدف اين مطالعه اجتناب اجتماعي و نگرش تبعيض‌آميز شغلي و فاكتور‌هاي جمعيت‌شناختي مؤثر بر آن عليه بيمارن بهبود‌يافته كوويد‌ـ‌19را بررسي كرده است.روش ها يك مطالعه مقطعي مبتني بر وب روي 3836 فرد بالاي 15 سال ايراني در سال 1399 به روش نمونه‌گيري در دسترس انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه محقق‌ساخته در خصوص اجتناب اجتماعي و نگرش تبعيض‌آميز شغلي جمع‌آوري شدند. تجزيه‌وتحليل رگرسيون خطي تك‌متغيره و چندگانه براي شناسايي عوامل مرتبط با تبعيض اجتماعي و نگرش تبعيض‌آميز استفاده شد.يافته ها 56/72 و 49/06 درصد جمعيت عمومي به ترتيب اجتناب اجتماعي و نگرش تبعيض‌آميز شغلي داشتند. افراد گروه سني  45 تا 64 سال، ساكن شهر‌، افراد با تحصيلات ديپلم و دانشگاهي، دانش‌آموزان، دانشجويان و شاغلين داراي فرد بهبوديافته از كوويد‌ـ‌۱۹ در خانواده، اجتناب اجتماعي بيشتري داشتند. مردان در مقايسه با زنان 37 درصد اجتناب اجتماعي كمتري داشتند. در نگرش تبعيض‌آميز شغلي گروه سني 45 تا 64، ساكن شهر، مجردين، شاغلين، افراد داراي وضعيت اقتصادي خوب و داراي فرد بهبود‌يافته از كوويد‌ـ‌۱۹ در خانواده در مقايسه با ساير افراد، نگرش تبعيض‌آميز شغلي بيشتري داشتند. مردان در مقايسه با زنان 16 درصد و افراد با تحصيلات راهنمايي، ديپلم و دانشگاهي در مقايسه با تحصيلات ابتدايي از نگرش تبعيض‌آميز شغلي كمتري برخوردار بودند.  نتيجه گيري بيش از نيمي از جمعيت، اجتناب اجتماعي و تقريباً نزديك به نيمي از افراد، نگرش تبعيض‌آميز شغلي نسبت به بيماران بهبود‌يافته كوويد‌ـ‌19 داشتند .