ارتباط بين عملكرد حركتي، تعادل و ثبات تنه با انحناهاي پشتي و كمري زنان سالمند در معرض خطر افتادن

هدف هدف از اين مطالعه تعيين ارتباط بين عملكرد حركتي، تعادل و ثبات تنه با انحناهاي پشتي و كمري زنان سالمند در معرض خطر افتادن بود. روش ها اين مطالعه از نوع توصيفي‌همبستگي بود. جامعه آماري شامل زنان سالمند بالاي 60 سال خانه سالمندان شهر قوچان بودند كه 30 نفر با ميانگين سن 7/64±71/65، قد 13/19±‌159/53و وزن 16/89±65/32 به‌صورت هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. از تست برگ و آزمون زمان‌دار برخاستن و رفتن به‌منظور اندازه‌گيري تعادل سالمندان، از مقياس تاينيتي براي بررسي عملكرد در زنان سالمند، از آزمون ثبات تنه براي ارزيابي كنترل عصبي‌عضلاني ناحيه مركزي بدن و از خط‌كش منعطف 60 سانتي‌متري براي اندازه‌گيري ميزان انحناي كايفوز و لوردوز استفاده شد. تجزيه‌وتحليل اطلاعات با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 انجام شد. يافته ها نتايج آزمون همبستگي اسپيرمن نشان داد كه بين زاويه كايفوز و لوردوز با تعادل ايستا و عملكرد حركتي زنان سالمند در معرض سقوط ارتباط منفي معنادار (0/0001=P) وجود دارد، يعني افزايش زاويه كايفوز و لوردوز باعث كاهش تعادل ايستا و عملكرد حركتي شد. از طرفي بين زاويه كايفوز و لوردوز با تعادل پويا ارتباط مثبت معنادار به ترتيب 0/039=P و 0/0001=P و بين زاويه كايفوز و لوردوز با ثبات تنه ارتباط مثبت معناداري به ترتيب 0/003=P و 0/004=P وجود دارد كه اين ارتباط مثبت به معني كاهش تعادل پويا و ثبات تنه است. نتيجه گيري نتايج نشان داد افزايش زواياي قوس‌هاي كمري و پشتي با كاهش تعادل و عملكرد و ثبات تنه زنان در معرض خطر افتادن ارتباط دارد. بنابراين به متخصصين اصلاحي و توان‌بخشي پيشنهاد مي‌شود تا با اصلاح راستا و تقويت عضلات و تعادل عضلاني به بهبود تعادل و عملكرد و تقويت ثبات زنان سالمند در معرض سقوط بپردازند.