حيات، به مثابه حقي الهي، و نه بشري

هدف از تحقيق در اين مقاله دربارۀ موضوع حق حيات، رسيدن به اين يافته و نتيجه است كه: «معقول است باور كنيم حق حيات، انحصاراً حقي الهي است؛ يعني، فقط خداوند است كه (اخلاقا/شرعاً/قانونا/...) مجاز است احكام مربوط به حق حيات (و ممات) را وضع و صادر كند.» ساختار مقاله چنين تنظيم شده است: پس از بيان چند تعريف و نكتۀ مقدماتي، براي دفاع از نظريۀ مورد ادعا، دو استدلال به شرح زير، صورت‌بندي و ارائه شده‌اند؛ استدلال نخست، بر مبناي خطاپذيري انسان هم در مقام شناخت و توصيف واقع، و هم در مقام صدور حكم، و استدلال دوم، بر مبناي انكار انساني بودن حق حيات به دليل لوازم نادرست ناشي از آن. سپس، و در پايان، برخي از لوازم اين نظريه، و در پي آن، مزاياي نظريه به اختصار بيان ‌شده‌اند.